uyduruyorum

çürük

2011-11-29T14:45:00.000-08:00

kendi içine çeken ;boşluk.

karanlık bir su. ay ışığında yansımış bir suret, gölgen bundan ibaret!

yollar aşmışsın,duvarlar örmüşsün.saklanmşsın,kendi aklına zaruret.

bir yer var, bir nokta, değdiğinde tenine,içinde bir cümle.

...

kaç kurtul bu rutinden, durduğun kabahat.

maskeli hayaletler

2011-07-30T03:42:00.000-07:00

herşeyin içi boş,

sanki anlamını yitirmiş gibi hissetmiş olabilirsin, bu normal

dağınık evler ve dağınık kafalar içinde bulmuşsan kendini,

ışığı açık bırak, anahtarı kapının üstüne ve çık , bırak...bırak

tanıdık bir yüz ararken, sever gibi yapıp, arkanı dön ve git ve bırak...

kesişmiş bedenler arasında bir hayat aramak nafile,

anılar karışmış tuzlu tenine,

-hepsi yalnızların- kokusu sinmiş,

hiç bilmemiş gibi yaptım,öperken bile

saat çok geçti ve eve dönecek param kalmamıştı cebimde

çocuk masalındaki gibi kahramanlar yok hikayede,

çocukluğumdan kalma bir lolipop var sadece,

aslında bildiğimiz herşey ve bilmediğimiz onca şeyin de

gölgeleri var,etrafımda, nefesimde.

kelimeler dilimden akıp giderken, tadım buruk ve nemle demli geçmişe

gözlerim bir kaç derece fena bozuk ve görmek için çaba bile göstermezken,

ellerim terli ve tutarken ellerini, henüz saat çok erken ve,

dalgamı geçiyoruz hayatla diye düşünürken, bir sigara yakan ben,

perde kıpırtısı, hafif bir esinti ve saatimin tik tak sesi,

cevapsız çağrılar vesayre vesayre ayrıntılarla bir dolu, içi boş rivayet

hepsi, hepsi ,tüm kelimeler,bir kağıtta çok güzel dururdu belki de.

dağınık bir bedenin içinde hiç.

merak , köşede pusu kurmuş, gözümün içine bakıyor

hevesi heran kaçacak ve sıkılacak az sonra,

yeniden ve her defasında yeniden, dimağı güçlü bir oyuncunun

dramasıyla eşlik edecek varoluş halleri

yalanlar ve yalandan ruh halleri ile pekişecek ortalık

ne kadar çoksak o kadar çoğalacakmışız gibi

azlığından müzdarip, övünürken iç sesiyle,aslında,

boşun içinde doluyu aramak ne zor, ne zor...

gündem

2011-03-25T14:46:00.001-07:00

çeketi kaybolmuş kızın, baya ağladı, hayırdır dedim? çok değerliymiş, özel anıları varmış vs. eşyasına yüklediği anlam ile baş başa bıraktım onu, -üzülme ya bulursun- deyip.

sonra -senin neyin va-r deye sorduğunda -hiç ya, iş arıyorum işte- dedim. ikimiz de dertlerimizden müzdarip anladık birbirimizi. dertlerimize ortak olmuştuk. öyle ya tanrı herkesin başına ayrı dert vermiş-miş miş.

öyle şeyler oluyor. günlük sıradan başımıza gelenlerle boğuşuyoruz, sonra haber sayfalarında acizlerin haline üzülüp, birkaç saniye kadar endişelendikten sonra tekrar hayatımıza dönüyoruz, sanki bizim başımıza hiç gelmiyecekmiş gibi.

kendi derdimize en ortak ,ilgi çekici, belki en yakından anlayabilicek bir kaç cümle, -hah , işte aynısını ben yaşıyorum- dedirticek hemfikir hadiseler...tam öyle aynı terazide tartıya binmişken birden bire insanoğlunun mukayese antipatisi, kendini aynı değerdeki örnekten soyutlamaya başlar. kendini sıyırır, karşısındaki aciz halden ve şükreder. cümle içinde kullanılmış şükran beyanları tanrıya ulaşır. biçok kişinin başına gelen şey benim başıma gelmiyorsa, şükrederim tanrım.

çokça 3.sayfa haberleri eşlik ediyor günlük gazetelere. bir yerlerde tecavüze uğramış kadınlar, katledilmiş kadınlar, cinnet geçirmiş adamlar ve sülaleler ama çoğu taciz üstüne olurken, ortadoğunun cehennemi ve sıçrayan isyanlarla harlanan haber ateşi bir de içsel mevzularda memleketin değerlerine dokununca tadından yenmezken, bir yerlerde, yani buralarda ve oralarda işte hayat da devam ediyor hani. güneş doğuyor, halen aynı mevkide, bir kaç sismik hareket, çok şeyi değiştirmiyor, çok insanın hayatını etkilemiyor, işte o zaman herşey normal.

ne zaman hepbirlikte endişelenecek hale geleceğiz? bu sorunun cevabından korkuyorum.

ve kıyamet kopacaksa, birden kopsun, böyle yavaş yavaş, sindire sindire, birileri daha önce ölmeden, toptan kopuversin.amin.

sesten kesilen sustan sayılır

2011-02-27T06:47:00.000-08:00

bir çocuk ölürken, bir anne ağlar.,

efsunlu suretin vakitsiz ölümü, kalp yorar. dünya heybetinden ve kötülüğünden bir şey kaybetmeden, dönmeye devam eder.

bir kız, omuz hizasında göz yaşı döker, sıcaktır orası. taze kovulmuştur haneden ve dünya en kötü onadır. dünya ne kötüdür.

tuş lakırdısı ,pişkin suret ,en kötü ,kaddafi yandaşı ,soyukıran ;cisim, gerçeği yazma heveslisi, göz yaşı sahibi . cennet haramdır.

sus-lar kesilir, anaç. sesler kesilir, süresiz. suretler boyanır, makyaj akıntısı siyah; içinden çıkarcasına gerçek.

nasıl bilirdiniz sorusuna eşgal bir yüz belirir.nalet!

sözlük anlamı kötüyü bildiren sıfatlar ve yersiz, dünya dertleri.

kuş öter, vakitli, vakitsiz.

ağlayan birilerinin nağmesi makamında.

şarkılar biter.şarkılar biter.

-bulut geçti, gözyaşı kaldı üstüme-

kimse bilmez.

düşünüyorum da

2011-02-06T16:14:00.001-08:00

yor-uluyor, olsa gerek, tanrı kaleminden yaşayış, yazgı, kader, hikayeler ve olmuş olan.
yaşıyoruz olsa gerek, tanrı kaleminden bir hayat.
tükeniyoruz, bazen, insan elinden, harap, kaygılı, bitap, üzüntüyle ve sövgüyle.
dayanmak zor oluyor, insan elinden, kötülüğe. diyorsun ki bütün bunların hepsinin katli helal.
melekler var, tanrı elinden, kimi zaman , çoğu zaman, koruyor seni, ensenden bir nefes, tutan elinden küçücük bir çocuk gibi, sevecen.
yaşayış var, sabah doğar güneş, akşam batar aynısından. her yerde, aynı, gözlerini aç kapa. değişmez.
doğar bebekler, sevinirsin, umut var, umut hep var. işte, bilirsin.

ölüm de var.tanrı kaleminden.bunu bilirsin ve sus kesilirsin.
ve ne diyebilirsin ki.

dua

2011-01-29T18:17:00.001-08:00

ve artık güvendeyim.

bilmiyor, duymuyor, görmüyor ve hissetmiyorum.
öyle dersem öyle olur. ben ne dersem o olur. ne kadar çok söylersem olur. olur da olur.

sesi kıs ve ışığı kapa. geride kalanlar hayaletlerden ibaret. siluetler, suretler ve nesneler.

olmayacak duaya amin.deme.me.li.

bilmece

2011-01-29T16:50:00.000-08:00

tek cümlelik oldu aşk.
öznesi gizli, yüklemi belli.nesnesi kendi, tümleci yerli.5 harfli, kisvesi kirli, tamlaması belirtili.suya yazılır.bilmece.

jade

2011-01-27T13:45:00.000-08:00

çizgiroman, varolmayan kahramanlar, muzip bir kedi ve ağlamaklı bir kadından ibaret küçük bir dükkan. hikaye orda geçiyor. du.

mahur

2011-01-24T14:27:00.000-08:00

eski bir radyodan, eski bir şarkının cızıltısı,alaturka bir kadın sesinden yükseliyor nağme.
sigarasını yakıyor ve komodinin önüne oturuyor kadın. isli aynası, dumandan ve içerdeki nemden hare yapmış kirlilikte, suretini seçebiliyor.

geçmiş zamanın rivayetinde, bir yalanın riyayetinde ve bir adamın ihanetinde demlenmiş nemli gözler, bir noktaya sabitlenmiş, aynadaki suretinde tanıdık bir şeyler arıyor. bu ben miyim derken ellerini, dudaklarının, gözlerinin ve yanaklarının üstünde gezdiriyor. zaman, farkında olmaksızın, yaşadığım onca an'ın içinde zehir gibi, işlemiş içime, diyor,içinden,diyor bunu ve söylüyor.
renkleri gitmiş, sanki renkleri solmuş hani, kalbinin kırmızısı, dudağındaki tutkunun izi, şimdilerde soluk bir leke.
masanın üstünden rujunu alıyor ve dudaklarını boyuyor,
kana rengini veriyor.kırmızı.

şarkı ritmik, ritm aksak.
odanın tozlu havasında, kahkahalar yükseliyor.
ışık süzmesinin içinden geçen siluetler beliriyor.
geçmiş, tam o an , orada, cerayan etmeye devam ediyor.
geçmişin hayaletlerine gülümsüyor. onlarla kahkaha atıyor ve sonra susmak!
herşey yokoluyor.
soğuk, iliğinde.
yalnızlığın ürpertisi.
omzundan düşen şalını tekrar üstüne giyor.
aynaya bakıyor, bu sefer gözünün içine bakıyor, suretinin ve gülümsüyor.
acı bir iz, kırmızının kederi.
dudak bükülüyor. bükülüyor.
gözyaşı sığmıyor artık ve bırakıyor kendini yanaklarından boynuna doğru.
ve tam o sırada şarkı bitiyor.

twin sopranos

2011-01-23T14:37:00.001-08:00

nakarat

2010-12-16T15:07:00.000-08:00

çok sessiz.
kulağımın biri duymuyor. bunu ben seçtim. yani duymamasını. böylelikle kaçmak istediğim herşeyden kaçabiliyorum. soluma dönük uyuduğum vakit, kimsenin gürültüsünden sitem etmeme gerek yok. saklandım. saklanabildim. böylesi işime geliyor.

görmemeyi seçtiğim vakitler de var. gözlüklerimi çıkarıveriyorum. o sırada kimle yanyana durduğum önemsizleşiyor. zaten duymak istemediğimi de duymuyorum. geriye yapmacık bir ifade takınmak kalıyor. e onu da zaten harika yapmıyor muyum?

bazen, kendiliğinden olmayan bişiy oluyor. nefes alamıyorum. taşikardik bir teşebbüs musallat oluyor ve geceye kabus gibi çöküyor. görmemem gereken şeyleri görüyorum, duymak istemediklerimi duyuyorum. bazen oluyor hep değil. sonrasında bir uyku cehennemi.

nasılsın- diye sormuşsan eğer, budur haliyetim bir süredir.
sorduğunu farzederek cevaplamış olduğum bir nakarat.

bulaşık suyu

2010-12-16T15:00:00.000-08:00

bir kaç gündür, bir rüya içindeyim. sanki yıllarca gördüğüm rüyanın aynısı gibi. uyutmuyor. uyuyunca da uyandırmıyor illetinde. aklıma ilk günkü gibi düşüyor sancısı. özlüyorum sanıyorum. özlemiş gibi bir hisle uyanıveriyorum, sızdığım her köşede. geçiştiriveriyorum.
buz gibi suda bulaşıkları yıkarken düşünmekten alıkoyamıyorum kendimi ve anımsıyorum. anımsadıkça özlemin yerini başka bir his alıyor, pişmanlık. ve sonrasında gerçek, tarihe inat karşımda. bazı izler geçmiyor. ve sonra aslında hiç de özlenecek şeyler olmadına kanaat getiriyorum. her defasında böyle oluyor.
onca yığınla saçmalık, aslında, hiç de özlenecek şeyler değildi.
kendimi kandırışlarım ise.o ayrı.
işte bak onu özlüyorum.
nokta.

venn şeması

2010-11-30T12:15:00.000-08:00

diyorum, her ne yaşıyor isek her bir yeninin yaşandıktan sonra tekrarı var. hep aynı yerde dönüyor dünya. o kadar da küçük ki.
kendi kalp atımımda seyreden hayat, sehirler değiştiren, şekiller değiştiren suretimde, ritminden ne bir eksik ne bir fazla, aynı vuruşlarda.
bir çocuk masalında okuduğum bir hikayeyi anımsatır, gülümseyebilirim. masalın efsaneye dönüştüğü anlarda ise sadece korkarım.gerçekliği kanıtlanmamış ama aksi de ispatlanamamış bir durum olur ne de olsa. içinde inanç barındırır. inancın elini sürdüğü herşeyde bir büyü, kutsanmışlık ya da lanet devreye girer ve, bencesi asıl korktuğum budur. yani insan kendi hoyrat masallarını yaşar, kendi efsanelerinde yaşar ve ötekilerin hikayelerinde yer bulur, bir piyon ya da bir kale kadar yer durur. sınırları çizilmiş bir -kader- içinde devinir.
diyorum.
dimağımı açayım. pembe bir gözlük takmıyorum, benimkiler biraz diyoptiri sahibi. ben uzağı göremem. yakınımı iyi bilirim ama. öyle herşey de net değil, parlak hiç.yaşamak öyle her sabah uyandığında sükredilecek türden bişey de değil.
kaygı ve endişelerle hayatta kalmak, devam etmek, ölememek, ölmemişsen hakkını vermek için, çabalamak, o çabaya ait olmak, aidiyetsizken bile ait olmaya çalışmak, konuşmak, çokça susmak, bıkmak, mutlu olmaya çalışmak, para kazanmak, parayı harcamak, özel olmak.vs.vs.
birlerine çok pis şeyler olurken kendi içimde mutlu olmaya çalışmak. tanrıya dua ederken riyakar hissetmek. tamam deyip, belki de tanrı hepimize yetemeyecek bir hacimdedir. belki bazıları öncelikli olmalıdır. yada belki de iş çığrından çıkmıştır. hangi birine yetişeyim? diyor mudur tanrı. ve tevekkülü işin nihayetinde uykuya dalmadan önce yapıyor olmak, riyakar.
gerçeği aramanın nafile olduğunu ve onun sadece inşa edilebileceğini söyleyen bir cümle okumuştum.
bazı gerçeklerin üzerine kuruluysa işte hayat, çarpık bir kentleşmeydi, sureti istanbul gibi.

kesişiyoruz. insan olmanın tek ayeti bu. her şey ve şer iç içe.
uyduruk maskelerle kimi kandırmaya çalışıyor isek artık.

gölgemden kork.

2010-11-19T16:32:00.000-08:00

serbest düşeş

2010-09-21T03:22:00.001-07:00

pencereli evin kedisi

2010-09-19T14:54:00.001-07:00

küçücük bir odadan izliyorum olan biteni.

geniş pencereleri var ve tam karşısında yarı açık bir gökyüzü.kısmi görüş açısıyla ne kadar özgür olabilirse o kadar. görünmeyen yerleri düşleriyle boyamak serbest. ve neresi gerçek neresi düşlem orada paranoya.sesler ve renkler karışır.kulağın teki duymaz, gözün biri görmez. kokuyu keskin bir burun alır ama tadını bilmez.
sağ tarafı vucudunun, tamamen kapanmış gibidir, siyah bir örtüyle. sol tarafı, sağına saklanır, korktuğu zaman.karanlık.
kimseler görmesin diye saklı köşelerde yürür. yürüken köpekler ısırmasın diye dua eder ve içinden onlarla konuşur. -beni ısırmaman için çok büyük bir sebebim var.- trafikte yürürken, araba kornalarına ve kalabalık adımlara da diyeceği var,- bana çarpmamanız için çok büyük bir sebebim var,henüz ölemem.-
ani hareketler yapmaktan kaçınır.yavaş ve ürkek adımlarla evine koşar.
pencerenin yanına oturur ve bakışlarımız kesişir.

hüzünlü bir yüzü var, heran ağlamaklı. sormak istedim, neyin var?
sanki sorumu duymuş gibi beni cevapladı, -içindeki çocuğa sarıl diyen öğüdün yerini bir klişe alıyor ve artık içimdeki çocuk öldü- bunu dediği vakit, bu sefer soru soracak oldum ama oturduğu yerden kalkıp gitti.
neden? diye soramadım.

hava kararıyordu, hafif de serinlemişti. açık penceresinden tüller dışarı doğru uçuşuyordu. perde aralanmışken, yanında birini gördüm. sarılıyorlardı, ama ağlıyordu aynı zamanda. sanırım bir yandan da tartışıyorlardı. tek duyabildiğim -bunu yapmamız gerekli- idi ve bu cümleden sonrada ağlama hıçkırıkları. canım sıkılmıştı, üzgün olduğunu biliyordum ama daha fazlasını merak ediyordum. bir hareketlilik oldu sonra, birkaç kişi daha geldi eve, arkadaşları olabilirdi, ama garip bir kadın vardı içeride. bu sırada iyice pencereden sarktım görebilmek için.kadının yüzünde beyaz bir maske vardı. diğerleri onu sakinleştirmeye çalışıyordu, sonra iki kişi kollarından tuttu, o sırada çırpınmaya başladı. kollarında ağladığı ise tam karşısında halen onu sakinleştirmeye çalışıyordu ve artık o da ağlıyordu,bu sırada maskeli kadını artık göremiyordum, artık ayakta değildi sanırım.bi süre sonra bir çığlık duydum, perde de kırmızı lekeler de gördüme eminim. panikle içlerinden biri pencereyi kapadı. sonra ne oldu bilmiyorum.

birkaç gün görmedim onu. ama halen kırmızı lekeli perdeyi düşünüyordum. polise haber vermeliydim belki de, bir cinayet olabilrdi. ama kötüyü uzaklaştırdım zihnimden, iyimser olmaya çalıştım. birkaç gün sonra, penceresi açıktı, şaşırdım hemen dikkatlice baktım, yaşıyordu ve perdede de lekeler yoktu. pencerenin yanına yaklaştı ve bana baktı, ben -iyimisin- dedim, cevap vermedi. -hey iyimisin, seni merak ettim- dedim ve bana sadece baktı, tek bir dudak kıpırtısı olmaksızın. sanki tümüyle konuşmaktan vazgeçmiş bir hali vardı. bakışları donuktu, yüzündeki hüzün başka bir şeye dönüşmüştü, katatoni? belki, ama yarı felçli gibi, tek bir mimiksiz sadece kireç gibi duruyordu. ruhunu mu çalmışlardı bedeninden? böyle diyecek oldum birden ama sustum, söyleseydim ayıp olurdu. gerçi hiç cevap vermiyordu ya neyse. bir süre sadece bakıştık. öylece pencere kenarında oturarak.
sonra
bişey oldu.
pencereden eğildi, beline kadar sarktı, atlayacak sandım. ama öylece sarkıyordu. saçları uçuşuyordu, hiçbir şey yapamadım, ne bişiy diyebildim ne de başka bişiy. kollarını da aşağıya doğru saldı, iyice korkmaya başlamıştım. sonra ağzını açtı. kusuyordu.ağzından söylemediği onca söz, onca kelime dökülüyordu,heryerdeydi cümleler. bu bir rüya olabilir, bir kabus, yada sadece fantastik bir film sahnesi ama o an bunu gördüm. sanırım sadece ben gördüm. kustuğu herşey anlamlanıyordu kendiliğinden. harfler molekül gibi birleşip kelimeleri, kelimeler cümleleri ve koca paragrafları oluşturuyordu neredeyse.bold bir fontla üstüne basa basa söylediği birşey vardı, aklımda kalan tek şey o oldu onca dizgi içinde,birini öldürmüştü.itiraf ediyordu.bu itiraftan şok olmuş vaziyetteyken olan oldu ve kendini boşluğa attı.düştü.yüksekçe bir yerden düştü.kanatları yoktu.melek değildi.
bir daha onu görmedim.

masum

2010-09-18T14:08:00.000-07:00

her sabah uyandığında başına geleceklerden habersiz, yeni bir gün umudu yaşıyorsan eğer, bir vakitten sonra her yeni güne ve getireceklerine razı oluyorsun.
aklın ve düşün ve hayatın ta kendisinin kesişiminde varolan hayat, ilginç karışımlarla, kaderini yazabilir.
bunda tanrının parmağı varmıdır bilmem.
ama hala şaşırabiliyorsan, inan, hala şaşırabiliyorsan, yaşıyorsun demektir.
ötenazi hakkım saklı tutulsun da ölmemek için sebeplerim de var.

-hatalar yapılıp, kirlenen, renklerini kaybeden, hatalar yapılıp bir nusubeti değerden sayan, akıllanan, renkleri değişen, dönüşen, inceden inceden başkalaşan, kendinden ve herşeyden uzaklaşan, ölümlülerin dünyası. kırık dökük inşaatından hayatının, vazgeçen, tükenen, ölenlerin ve hala yaşayanların dünyası.-

çocuk aklım, büyüme heveslisi, düşüp dizini kanatmadan öğrenmeyecekti zaten, büyümenin kendisinin acı verici bir deneyim olduğunu.

ve çocuklar ölür.
çocuklar ölünce, büyüklerin dünyasında artık hiçbir şey masum değildir.

...

2010-09-17T07:06:00.001-07:00

o giden efeydi, tarih bunu böyle bilsin.
benim küçücük bebeğim.

anlamak

2010-07-28T05:42:00.000-07:00

kendinden bir başkası cehennemin bir kaç katına benzer olsun, fikirli birileri de bunu yazmış olsun. söz kalıcı, dimağda yararlı dursun. her katı inişinde, aklına gelsin ve titreme alsın her yanını. adam haklıymış lan, diye düşünürken, tekerrür tarihine doyamamış olsun. aşinalıklar içinde, hayat hep aynı hep aynı süredursun ve hiçbirşeye şaşırma. şaşıran yüz ifadelerini sabah uyandığın vakit bir avuç su ile yıkamış ol. geriye, alışkın, bitkin ve umarsız yüzün kalsın; insanlara gülümsediğin.
karalama defteri insanların. üstünü çiz. kalemi al ve çizmeye başla, önce güzel bir desen çizeceksin diye umutlu,kırılınca çizgi, bir boka benzemeyen çizgi, üstünü karala, karala, sayfa kapkara olsun, geç, başka bir sayfaya. tekrar baştan.
koca bir defteri bitirdin anasını satim. arada çizilmemiş sayfalarından varsa, yırt ve at. her yeni, bir baş belasıdır. her yenide, kendinden kilometrelerce uzaklaşmış olmayasın. ya peki nerdesin? kendinin kaç km uzağında, yada içinde, yada ihanetinde.

yalan söylüyorum ve utanıyorum. aynada kendini kandıramayan bakış ve dudak kıvrımları koca evi terkettirebiliyor akşam üstü akşam üstü.

birileri kendi yalanını sevedursun.

fikir cismine, cisim fikrine ihanet etti. ( d i y e.)
düşünüyorum öyleyse boku yedim.

hezeyan

2010-07-11T14:01:00.000-07:00

olmadığını söylediği tanımları dizerken cümle içine, öznesinden ve eyleminden sıyrılmış, yepyeni bir yüklem koyuyordu önüne. Buna inanmak da eklenince, yanlış bir enlemde boyutlanmaya çalışıyordu varlık. Deniyordu aslında.Kendinin olmadığını bildiği şeyin, söylendiği vakit, yeniler karşısında -doğru- diye kabul edileeceğini biliyordu. Bunda kötü bir şey yok aslında. İnsan, neden kendinin kusursuz suretine inanmak istemesin ki
ve çoğu zaman, bir yansımadan ibarettir yanılgısının ve fikrinin, uyumsuz eylemlerine karşılık.
meseleyi, hayatta kalmanın gerçeğini basite indirgeyen ve yaşamına uygulayan tekil bünye, yeri geldiğinde ezberindeki birkaç cümleyi ilştiriverince bünyesine, tamamdır. Adını ve soyadını bir cümleymiş gibi sarfedebilir, fütursuzca. ve cümle sonuna nokta. herşeyi anlatır gibi.

aptal gibi görünüyorsunuz bayım, dedi kadın içinden, iç çekerek. ah, biri daha, aptallığını ilan etti.

korkak

2010-06-18T11:20:00.000-07:00

bu kadar korkak olmasaydın evlat,
bu kadar acımasız da olmazdın.
ne dediğini bilmez bi halde iken başın dönmüş.
kuduz köpekler gibi salyaları akmış suretinin.
bir haller olmuş sana , acınılası.
kendi cehenneminde boğulmuşsun. masumiyetinin yoktur alametleri.
en çok
bu kadar sesi çıkan,
böle bağırırcasına,
delirmiş bir adamdan
korkmazdım heralde.
en zararsızı, en korkağıydı bence.
ne kadar çabalasan, o kadar hiçsin.
senin gibilerine tüm evrenin bildiği ve söylediği kelimelerle sayfamı süslüyorum: küfür niteliğinde
ki sen
kallavisini söylersin.
ve övünürsün.
tek ki bundan ibaretken varlığın.

elveda öpücüğü, nefret bile edilemeyesi yüzüne, son satırken bu.

uydurdum

2010-06-17T11:51:00.000-07:00

yapabildiğin tek şey kendini kandırmak
daha yeni ve daha bilinmediklerle.
çözmeyince gerçeği, malum aptallıkla, yerinde saymak vesilesi.
olduğun yerde kal.
olduğun yerde kalman iyi.
uyanmak istemezsin, en güzel uykundan.
rüya bozulmasın dilersin bir bakış ile.
bir söz ile, gerçek boynunda ağır, omzunda yük iken.
kan akmaya yavaştan hevesli.

kaçmak diyorlar,
bazıları buna kaçmak diyor.
ellerinle kulaklarını kapatmak gibi, yüksek sesle de çığırmak.
böylelikle,
gözlerini de kapamışsan.
uyanmazsın en güzel uykundan.

tanımsız ve çekimsizdir kütlen.
hafifsindir, uçman da mümkün.
bir ordu sana tapabilir.
yada bir ordu peşinden koşabilir.
peygamberliğini bile ilan edebilirsin.
seni sevecekler için bikaç lafın da vardır.
güç iktidarından beslenir, himayelerin edilgendir ve bir o kadar razı, boyun eğmişliklerine.
koca kahkahalar besler ziyafet sofranı. onlar çokturlar.
çoktur ve boşturlar, senin için ziyanı yok.

çok bilmiş aklınla, ordular kurup evet, savaşlar kazanabilirsin.

uykudan önce öpmemişsem seni.
yada masala kinaye, uyandırmamışsam kalbini.

onlar

2010-05-22T17:36:00.000-07:00

susmuşlar
cümleleri yok
ve kana susamışlar
ağızları yok.

konuşmazlar, ve ya hiç konuşmazlar.
görmezler, görmezlerdendirler,
onlar,
gözlerini kaçıranlardan,
elini sıkarken
parmak ucuyla dokunanlardandır.
hani tiksinirsin.

mösyö

2010-05-03T13:54:00.001-07:00

pek bir düşüncelisiniz bayım,
çok da incesiniz,
konuşurken narin,
dinlerken de bir o kadar samimiydiniz.

lakin, bir çok şeyi hesap edemediniz.
tıpkı benim gibi.
her tebessüme gülümsemeylen karşılık verip,
her sıkıntıda çare aramayı, dudağı büzüp üzüntüye ortak olmayı, kimbilir belki de siz benden daha iyi bilirdiniz.

size -siz- demem de br sakınca yok ya?
şatafatlı ve egolu onurunuza yakışır halde,
izninizle önce sizi göklere çıkarıp, sonra, çok sonra, alaşağı edeceğim.
ki bunu hep yaparım.
aşk dediğimdir,bu ikiden birinin kazandığından ibaret olan.
tarih ibaretine aşina.
yeniden.

olurken ve ölürken cisim

2010-05-01T15:43:00.001-07:00

tüm bunlar olurken, savunmasız ve korunaksız dünyasının içinde, anne dizinde öğüt dinleyemeyecek kadar büyük, ama birinin kollarında ölemicek kadar da küçüktü. hata kabülünde, kendine aynanın karşısında yer bulan gerçekliği, tüm saçmalamalarından ibaret; suretsiz ve kaygılıydı. renkler vardı, her anıyı imleyen.sesler vardı lal. görüntüler vardı bulanık ve belirsiz. kelimeler vardı, imlasız.
ah, densiz.

güneş bir başka doğar,
rüzgar kafasına göre eser ve
iklim değişir.

başka-sı devreye girer. yaşamanın her türlü başkası sıraya dizilmiş gibi, istisnasız.
sokak aynı yerde durur, adres sabittir.mektuplar hep aynı yere gelir.
bir kedi ölür, bir sürüsü oynaşır.
gün biter, gün yine doğar.
köşedeki bakkal, sigara satmaya devam eder.
üst kattaki komşu taşınır, başka biri gelir, gürültü devam eder.

sokak aynı yerde durur. depremler olmaz ve faylar kırılmaz. şehir yıkılmaz.
bir sürü gelen giden olur.
değişir de değişir ahali.

kalemin ucu açık, bir köşede yazarsın tüm olan biteni.
arayacak birilerini düşünürsün. lakin yaşadıklarından bile şüphe edip.
bir kıpırtı, bir ses duymak istersin belki de.
çaban umutsuz dolaşırsın evde.
kendini hapsettiği yerden, gerçekliğin, bakar, aynadan suretsiz.
çizgiler çoğalmış.
farkedersin.

gün biter.
hayat biter.
zaman aşımına uğrar,
bütün yaşamak dediğin.

2:1

2010-04-27T14:00:00.000-07:00

"her şey bir şer yüzündendi ve hakkı verilmeliydi kötülüğün"

bozuk çalar saatler. vaktinden ya önce ya sonra çalmaya hevesliler. ya erkenden yola çıkan ya da hep geç kalan zamansızlık abidesi ben. ya hiç duyamayacağım kadar kısık ses, ya da kulaklarımı sağır edercesine yüksek. ya herşey bulanık, ya da görmemem gerekenler bile yanıma kar. ya hiç konuşmayayım ya da hiç susmayayım. ya bileyim yada ruhum naçizane bihaber,durumdan; iştigalden, işgalden, hevesden.
ya kaçmak için ya da koşmak için hareketlenmiş bu çift bacak.
ya nefret edeyim yada seveyim diye bunca insan. bunca yeni insan. bu kadar kalabalık.

ya ben korkak olayım ya da densiz!lafını bilmeyen!
ya hep güleyim, histerik desinler, ya hep ağlayayım deli mi ne?
siyaha matem, beyaza neşe yakıştırsınlar da bilsin, olmak veya olmamak gibi varoluşlu mesele sahibi;
ikinin yanında üçün lafının edilemeyeceğini.

ortada bi yerlerde gündüz ya var ya da gece kendisi. yeninin eskiyle ilşkisi hep var.
ölümle yaşamak gibi bir meselenin, senle ben gibi tıpkı ve diğer herşey gibi bir çelişkisi var.
ilk ve son iki uçta dursun, birbirinden o kadar uzak. kıyas tanımsız olsun. iki iddia ortaya atılsın, biri bir diğerini çürütsün mesela. tek başınalığında her biri, uzak uçtaki iki mühim nokta, tıpkı senle ben gibi ve diğer herşey gibi, ayrı yerlerde durduğunu bilip, herşey ayrı diye bilirken, aslında.
herşey bir şer yüzünden.
tekliğini ilan etti dünya.
ve aslında ne olursa olsun, tek bir sonuç da iddiam.

bu kadar şık olmaya gerek yoktu, aslolan ve varolacaklar için, yazgısı tekil yaşayış içinde.

ikiyi bire eşitliyorum.

hiç

2010-04-24T17:02:00.001-07:00

hiçin geldiği yerde kendini kaybetmiş bir hep olmalı. hiçden bahsedebilmek için önce onun varlığını kabul etmek mi gerekir. yani aslında hiç hep varmıdır? koca bir boşluksa bile hacim kaplayan mıdır? yer tutan mıdır? hiç, ne gereksiz bir yer kaplayandır öyleyse.
ruhun kara delikleri.
varsayımlar.
denklemler
katsayılar
sabitler
değişkenler
olmamışlar
yani ihtimaller
göreceli düzlem
boyutlar
enlemler ve boylamlar
sınırlar ve yörüngeler

özeti ve açıklaması gibi. hiçden yana sıkıntı var. aşikar.

mide burkulması, adrenalin hat safhada. myke tyson müsabaka halinde içimde.
sigaraya zam yapmışım, tekel bile benden insaflı.
kocaman soru işaretleri düşüyor kafama, tipografiye kinetik
ellerim titriyor, neşteri tutamasın cerrah ben kalemi.
sayfalar yırtılsın silmekten, silgi yeterli mi?
neyin var deye soruyor?
hiç
hiçbişiyim yok ki.

ya peki neyin nesi bu, olan biten.

hiç işte.
sus!

töz-

2010-04-13T07:09:00.000-07:00

üst üste yığılmış kutular ve poşetler...tozlanmış ve neredeyse parçalanmış olmalarına rağmen, içindeki saklıyı muhafaza edebilmiş. bikaç yüzyıldır olsa gerek. zira tahminimce o kadar vakit geçmişti.
bir bıçakla kutuyu açmama yardım etti arkadaşım. tam odadan çıkıyordu ki -gitme dedim. kal yanımda.
içindeki saklı, tüm odada bir dağınıklığa yol açmıştı. ama daha beteri, ortaya dökülen anılar ve saçılan kelimelerdi. ya pek koku?
alelacele toplanmış ve ele geçen herşeye tıkılmış bu eşyalar bütünü; maddesinden ve kimyasından hiçbirşey kaybetmeden, dondurulmuş zamanın içinden çıkar gibiydiler.
unuttuklarım vardı ve de hatırladıklarım. hatırladıklarım çok eskiydi de unuttuğum çok yeniydi. koku ve toz zerrecikleri gözümde bir kaç damla yaşı tetikledi. arkadaşım omzuma dokundu iyimisin der gibi. iyiydim.
ne çelişkili, ne acılı , ne bitap ve hararetli vakitler geçirmişti bu eşya yığını. sahip olduğum ne gereksiz şeylerdi de aynı zamanda. kırık kalemler, kurumuş boyalar, bitmiş parfüm şişeleri, kağıtlar dolusu resimler, bi yığın bi yığın...
geçmişin imleriydi hepsi. yokedilemeyesi imler. bağımlılıklarım. geçmişi unutmak isterken anımsatıcı mihenk taşları.
yanıldığımı biliyorum.
-insan önce unutur.
sonra hatırlamak için geçmişi-

insan geçmişiyle yaşar.
geleceği düşlerken nasıl umutlu olunabilirdi başka türlü.

gibi gibi gibi anektodlar.
hergün görüyorum. bazen unutur gibi yapıp aslında hep anımsıyorum.
acısı diner, hafifler bazen biter. mutluluk zaten izini kaybeder. geçmişin saklısı, apaçık, odada masanın üstünde de olabilir, üstümde de, gözlerimde de, dizelerimde de, nefesimde de, hepimde de, hiçimde de.

(ve odadan çıkıp, iki arkadaş, çilekli süt içerler...)

all that is thirst

2010-04-02T12:42:00.000-07:00

neymiş efendim, boğuluyormuş,
şarkılardan korkak adamdan ne beklenir?
neymiş efendim , bu kadarı ağırmış.
kaçacakmış şiirden de, şarkıdan da ,filmlerden de, bir sözden de , bir bakıştan da.
gerçeğin her zerresinden müdemadiyen kaçacakmış.
öleceği varmış adamın. ölesi de varmış.
önce, suretimdeki kendini öldüren, kendisi, sonra ipi boynuna dolayacakmış.son bir sigara daha?

penceresiz odasında nefes almayan kendisi, tüm ışıkları açıp, tüm kapıları kilitleyip, gazın açık olmadığına emin olup, sigara izmaritlerini ezercesine söndürüp , o intihar vakalık vahim adam, temkinli, ölmeyi istemektden bahsedecek(miş).
cümlesinde kendinin faili, yaşamayı becerememiş de ölmeyi mi becerecek?
(miş)
ne anlama geldiğini bilmediği kelimeler içinde debelensin de dursun, baktığını görmeyen, gördüğünü anlamayan, duyduğunu hatırlamayan, içi dolu boş, çekimli fiil sahibi, kendinin avukatı, kendinin sevmeyeni, başkasının hiç sevmediği, sıfatlı, tanımlı varlık.

boşun içinde doluyu aramak ne zor.
acaba demek. acaba anlayacak mı?
bikaç milyon kişiyi öldürdüğünden bahsederken ki gururundan mıdır, yapmayı becerebildiklerini savunurken ki suratının aptallığındamıdır, yoksa sadece aptallığından mıdır bilmiyorum
sözümona
aşk biter de aptallık bakidir.

son bir sigara daha ?

şarkı: all that is thirst/ pati yang

öz

2010-03-27T14:12:00.000-07:00

insan ruhunun en büyük silahı masumiyettir. bir bakışa, bir bedene, bir söze ve bir öpüşe ilişir..ikna edicidir..ve sen artık, ikna edilenken, öylesine savunmasızsındır. çünkü ortalama bir insan kadar vicdanın vardır ve daha kötüsünü düşünecek paranoyaların kabul görmez. abartmışsındır en fazla, -hadi canım sende- der en yakın arkadaşın. -bu kadar da olmaz- der bi kaç kişi daha. hemfikir olursunuz. kötülük sadece senin abartılı paranoyanda kalır. şeytan, bir sana uğramıştır, kulağında fısır fısır. sonra yüksek sesle konuşmaya başlayınca artık duymazsın bile. üç kişinin bildiğinde bir hayır var dersin,inanmayı seçersin. vicdan; yerinde huzursuz, şeytani paranoyayla keyifsiz bir yemek masasındadır. kendini alkole verir. bulanık görmek, uğultulu duymak, hissizleşmek gibi belirtilerle gerçeğin gıyabında kendine sus payı verir. aslolan geçiştirilir. gün be gün geçiştirilir. kemirgenler, muntazam şekilde, kalbinde oyuklar açarken, koca bi deliğe dönüşmeden önce farkına varamazsın; görme kaybı öyle büyüktür ki.
hastalık yerleşir. anlamlar değişir. hayat pembe gözlük arkası bakılan renkte değildir. tüm griler siyaha boyanmıştır ve tüm renkler ancak bir köpeğin görebildiği kadardır. trafikde ceza yemeye başlayınca anlarsın. mavi, bildiğin mavi değildir. kırmızı ancak bir dudakta belirtebilir kendini, bir sigara üstünde, hafif ıslak.
...

-ama ben böyleyim- derken aynada kendini seyrediyordu. seslice -ben böyleyim-diyordu. dudaklarına,gözlerine ve mimiklerine bakıyordu. arada bir saçlarını kabartıp, tek kaşını kaldırıp,dudaklarını hafif büzüp, nasıl göründüğünü izliyordu gerekli sözleri sarfederken . adeta tiyatral bir sahneye dönüşmüştü. izleyicisi ve oyuncusu kendi olan sahnede, önce kendini iyice dramaya kaptırıp, ayna karşısındaki suretini buna inandırmaya çalışır gibiydi.kendinin aşığı, kendinin izleyicisi.önce o gözlerindeki sahtekar izleyiciyi alt edebilirse, onu izleyen hayali binleri de alt edebilecekti. gözlerini kısıp ağlamayı denedi. burnunun ucu kızardı hemen. ve gözleri yaşlarla doldu. bir şarkı söylemeye başladı. bu çok hüzünlü melodili şarkı girdiği drama yardımcı oldu. artık acıklı bir sahnenin acılı, özel insanıydı.

eline bikaç kuruş para geçmişti, markalı ayakkabı ve giysilerini giyerken garip hareketler içindeydi. garip diyorum, bunu garip bulan sadece benim. kendi farkında değildi elbette. pahalı giysilerini giyince özgüveni gelmişti kendine. ayna karşısında daha fiyakalıydı ve sanki gözleri daha mı büyüktü ne? saatini ve ayakkabıları giyince tam olmuştu zaten. gereğinden fazla fevriydi hareketleri. adımlarını daha büyük atıyordu sanki, birileri keşke saati sorsaydı mesela mütemadiyen. tabi bunların farkında değildi elbette. ona göre o hep öyleydi. hatta bunda ne vardı. ne alakaydı. söylesem zaten ezilirdi iyice. bende söylemedim, sadece tiksindim. onun "öylelikleri" içinde daha neler neler yaptığını bir bir seyrettim. bir büfeden yediği sayısız sandviçe tamah etmiyordu artık. daha büyük tabaklarda adını söylemeyi becerebildiği ilginç yemekleri tatmak istiyordu. o bir kaşifti. sonra suşiyle çocukken yediği yemekler arasında ilgi bile kurabilirdi. kurabilirdi, yapabilirdi bunu. vay be derdin. hayran olmamak içini kendini zor tutardın, ya da gülmemek için. bilinçsiz özgüveni, giysilerini ve makyajını çıkardığı vakit kaybolurdu. içine saklanabileceği tek şey kalırdı; o da sinsi zekası.heryerden açık veren. ortalama bir zeka kadar dahi ama hepsine bin basan sinsi.. öyleliğini destekleyecek hikayeler uydururdu. işin içine alkol karışmışsa kendini kaybedercesine.hele. tanrı ne yapsın aciz kuluna. ne yazıktı. kurmacalar içinde bir kaç afiyetli söz ettiyse de hakkını vermeliydim. suçunu da, cezasını da kendi çekecekti zaten kul. düşmüşe tekme atmak imanımdamıydı sanki. umrumda bile değildi. o öyleydi. buna o kadar inanmak isterken o, masalında onu uyandıran bir öpücük olmayaydım.
(sahtekar bir insanı tanımanın çeşitli sakıncaları var. birincisi, her şekilde bunu bilirsin. bu sakıncalı bir durum değil lakin bundan iki sonuç çıkar. biri katiyen tiksinirsin ve dudakların hep muzurca güler, gözlerini kaçırıp başka bir şeyle ilgilenirsin, durumu geçiştirirsin. ikincisi bu nasıl oluyor bilmiyorum ama kapılıverirsin, sahtekarlık zincirinde ona inanmak isteyen ikinci kişi olursun. el ele tutuşur yalanlar ve hatta birlikte çok da güzel vakit geçirebilirsin. ruhunun yırtıkları yandaşını bulunca, göz gözün içine bakmadığı sürece, birlikte herşey yapılabilir. tek ki göz göze değmesin. iki sahteliğin asla tahammül edemediğidir, bir ipte, tek bir ağırlıkda can vermek. gerçeklik iki kişiden birinde bir silaha dönüşüp ötekini vurmadan yok edilmelidir. gözler mutemadiyen kaçırılır. durum bilinir. ama asla söze bürünmez. kural budur. parantezi kapa)
...
bazı hikayeler vardır. hep anlatılır. hep anlatılır çünkü, birer mihenk taşıdır. geçmiş ve gelecek için. duvarları ya örer ya yıkar. yerine göre abartılır veya sansürlenir. kimi zaman olduğu gibidir işte. bazen olduğu gibidir. olmazsa olmazı, o mihenk, kendinin bile bilmediği kim olduğun sorusunun bir parça cevabı gibidir. parantezin çok olduğu cümlelerin içinde önemli bir yer edinir. acıların ve mutlulukların, ama en mühimi acıların. ekmeğini bolca yersin. doya doya. sanki bir sen yaşamışsın gibi anlatırsın, öyle şehvetli, öyle heycanlıdır, hele iyi bir hatipsen. en iyi hikaye seninse arkadaşım, bir sıfır öndesin. gerçek dediğin muamma. öyle alıntılar yapmak da kallavidir. dolu gösterir. içi boş cümlelerini. bişiyi iyiden iyiye farkediyorum, bir cümle ne kadar uzun kurulursa, bir söz ne kadar uzun söylenirse o kadar gerçekten uzaklaşıyor. gerçeklik özle ilişkili.
bazı hikayeler vardır ki hep anlatılır, anlatırken bunu ilk defa anlatıyorum yalanına giydirilir. merak, huşu, hayret uyandırmak ister çünkü. ilk defa, ilk defa hissediyormuşçasına naif bir hitabetle şekillenince ah. masumiyet ne baharatlı bir sosa bulanır. tadından yenmez.
hani, bu olur. zaten bütün olan bu değil mi.bütün bu meret, bu kıyamet bundan kopmuyor mu sanki. coşkulu egosundan ve aklının mitomanisinden taviz vermeyen insan oğlu, yenik ve zaferli iç savaşlarında tüm bu söylediklerimi de hesaba katmadı mı kendinden habersiz, aslında suçunu da itiraf etmedimi ki. ben böyleyim derken, olmadığını bildiği tüm o sancının içinde, sefil, bıkmadan, kurmadı mı cümlelerini böyle. o hikayeler boşuna mı anlatıldı kuzum. daha inandırıcı olmak için fiyakalı blujinler çekilmedi mi. vasıfsız ruhunun kılıfı, o çok bilmiş filozoflar olmadı mı. kandırdığın insanlar -ki onlar inanmaz bakışlarını fırlatırken sana-, bir kalemde harcamadın mı, kabahatin boyundan büyükken. savaş suçları işlenirken, kimin vicdanı daha çok elverirdi affetmeye bilmiyorum ama en adi iftiraları sıralamadın mı. kendi acının büyüklüğünden gözün öyle kamaşmıştıki, öyle ki, en büyük darbelerden tek kolunu kaybetmiş, bikaç içorganını kurtarmış, ama şanlı zaferli, güya gururlu, güya bitap ve şefkat gösterilesi suretin, bu anlatılası hikayeleri dizerken, masum rolünü ne de iyi oynamıştı bilirim. herşer, bir şey yüzündendi ve hakkı verilmeliydi kötülüğün. bunun için ne yapsan hak. ne yapsak nefsi müdafaa idi. ne üzücüydü, anasının biricik evladı, dünya kötüyken bu kadar iyi olmak.
iyiliğin şaşalı. hiçbir canlıya zarar vermemiştir bu bünye. görsen öyle sanarsın. karıncaları bile ezmemiştir yürürken. o kadar iyi iyi iyi...bir insan neden bu kadar gereksiz iyi . hayır sadece iyi. şeytan diyor, iyiden kork. ama sadece iyiden.
şunu biliyorum, yarattığın cehennemin içinden kaçış yok. elbet dünya işleri dünyada dürülür. bu kadarı olur. cana kıyarsın, canından olursun. mesele basit değilmi.ne kadar da basit, değil mi. ne sandın.
tüm yalanların, tüm aldatışların, tüm o kara lekeler için, ruhunda, hala ama ben..ama böyleyim derken acınaklı notaların, son bir hamleyle varlığının sahtekar avukatı, ne yaparsan yap. başa döneceksin. aynı cehennemde bıkmaya usanmadığın hikayelerin parantezlere doyamazken, sen üç noktalı boşluklara hapsedileceksin..ta ki bir sabah -ki cennet dediğim budur arkadaşım, anandan doğmuş kadar çıplak, hakiki uyanıncaya dek.
insan, ektiğini biçer, ettiğini bulur.neysen osun.
kısa ve öz.

vertigo

2010-03-26T17:34:00.000-07:00

az önce aklımdan geçen herşeyi unuttum yine. hayatım, az öncesinde unuttuğum anı hatırlamaya çalışmakla geçiyor bu sıralar. unuttuğum şeyin ne olduğunu bile unutuyorum. unutulan şeyler bir girdapta bulanık, karışık görüntülere dönüşüyor. öyle içiçe geçiyorlar ki, renklerinden, tatlarından, seslerinden kendilerine özgü herşeyi yitirip bir bulamaça dönüşüyorlar. sürekli yineleniyor, sürekli..
katılaşmadan, öyle bulanık halde, dönüp duruyolar kafamın içinde.
hatırlamak için, şarkılar yetmiyor.
başa dön.
nerde kaybettiysen orda ara.
yere düşen birşeyi göz yordamıyla arar gibi, adımları geri sarıp geçtiğim yollardan tekrar geçmek nafile.
bu sefer herşey yabancı işte.
hiçbirşey, anımsatmıyor.
...
başka anılar, başka resimler çakıyor zihnime. sadece ayrıntıları görüyorum bu sefer.
pencere açık, pencereden rüzgar kıpırtısı giriyor içeri, perde hafif titrek, çok az duyabildiğim bir şarkı, yatağın üstünde dağınık bir battaniye, üstünde bir yığın kalem ve kağıt,
hava akşam üzeri 5 gibi, hafif karanlık. ve bir bekleyiş içindeki suretim.
daha öncesinde yaşadığım belki de biçok kez yaşadığım bir anın sadece bu görüntüsü günlerdir aklıma geliyor, olur olmadık zamanlarda.
daha çok hatırlamak istiyorum, ama görüntü burda kilitlenmiş gibi. sadece bir kapı zili. ve sonra uyanıkken gördüğüm bir rüyadan zihnim bulanarak uyanıyorum.
göğsüm sıkışıyor, o an yaptığım herşeyi bırakıp, o andan kaçasım geliyor..bir sigara içeyim diyorum, başka bir pencereden başka bir manzaraya bakıyorum, bu sefer o pencereden daha önce bakarken aklımdan geçen şeyler tanıdık gelmeye başlıyor. çok saçma hatırlamalar ve unutmalar zincirinde, bir an bir anı turmazken, debeleniyorum.
bu sefer sakinleşmek için, başladığım noktaya dönmeye karar veriyorum. otomatik pilota bağlamış obsesyonuma kendimi bırakıyorum ve tüm bu tuşlamalar muntazam şekilde rutinini yaşamaya devam ediyor.

amalar, nasıllar, kimler, niçinler, yineler, yeniler kelimeleriyle hafızamda açılan deliklerden ötürü hatırladıklarım ve unuttuklarımla kör ebe oynuyorum. el yordamıyla gözlüklerimi arar gibiyim. aldığım koku koku değil, gördüğüm gerçek değil, duyduğum yarım yamalak, herşey zahiri.

unutmak..en çokçası bu başıma gelen.
...bir hastalığın teşhisini dinlediniz...

imha

2010-03-21T10:01:00.000-07:00

kırmızılara ,sarılara ,yeşillere,mavilere boyanmış yumurtalar tokuşturulup; adetten ateş üstü atlamalı, güneşli bir bahar kutlaması,hepberaber tutulan halayla şenlenen ve kaynaşan kalabalık sevinci. haberleri izlerken denk geldim. bahar kutlamaları ve kaygıları aynı tartıda pişerken bir nevruz daha geldi geçti. ironik anlamlar içeren her özel güne antipati duysam da, aynı anda ateşten atlayan ve zılgıt çeken kalabalığın hani yine bu birliktelikle ortalığı nasıl da sarsabileceği gerçeği beni hem korkutuyor hem de bana keşke dedirtiyor. keşke diyen ve yaşamak için savaşmayı öğütleyen tarafım -ki hiçbir politik yola uğramamıştır, "birilerinin öldüğü ,birilerinin vefat ettiği" çifte standartlı dünya gezegeninde, aslında acımasız gerçeklerden ağzının payını da almamış değildir. bir tarafım, o tarafım içimde bi yerlerde naif ve kirlenmemiş kalmış olabilir, aynı kafada, aynı fikirde tek bir -öz-le neler olabileceğini düşünür durur. anasını bellediğimiz gezegen ve silip attığımız yaşantılarımız için, bir sabah uyanmak suretiyle, aynı uyku bilinçsizliğiyle uyuşup, egolarımızdan bir bir sıyrılıp, yaşayabilsek keşke. keşke.
hala umudum var.

insan adi bir yaratık lakin. işte bu adi tarafım da bunu söylüyor. birden fazlasını topla küçücük bir odada binbir terane. "nerde çokluk orda haine tokluk" . bayramlardan, yılbaşından, mağazaların indirim günlerinden, metrolardan, sinema salonlarından , trafikden , insanların topluca yaptığı herşeyden nefret ediyorum.

yanyana gelirler, bir dolu laf ederler, bir dolu entrika içinde debelenirler, hasettirler, bencildirler, açgözlüdürler, en iyisini kendileri bilirler. bu adi insan türünün en iyi bildiği şeydir, adileşmek.
insan en adi hayvandır. tartışmaya sunarım.
bariz.

bir kaç haftadır, şaşkınlıklar içerisindeyim, aslında hala niye şaşırıyorsam, şarşırmama saşmamalı..entrikalı sofralarda antrikot gibiyim. hangi göze baksam, aynı sahtekarlıkta, aynı dudak mimiklerinde kendilerini ele veriyor. ne de çok bilmişler.
şeytanın papucu susuz köyde kaybolmuş, o denli.

imha fikirleri..

3.30

2010-03-20T18:26:00.000-07:00

küt kesilmiş siyah saçlarıyla, kadın ,elinde sigarası ve saçlarının üstünde düşürmemeyi becerdiği bir elmayla, kısa bacaklarını kıvırmış oturuyordu. şuh kahkahaları ve kendine güvenen yine şuh bakışları zaman zaman masum bir çocuk rolüne bürünüp zaman zaman yine zehirli bir zekanın mimiklerine dönüşebiliyordu. siyah dar bir elbise ve incecik tülden çorabı, rugan ayakkıbaları ile silüeti tehlikeli bir anlam kazanmıştı çoktan. elbisenin cebinde bir de kırbacı vardı, bir o eksikti zaten.
duman haresi.
adamın saçları darmadağın, her sigara nefesinde dumanla renkleniyordu.. ilgisiz gibiydi ama oda göz ucuyla bacakları süzüp, gözlerinden dudak kırmızına dalıyordu. kahkahaya baskılı bir kahkahayla eşlk edip yavaş çekimde seyreden sahneye aksiyon katan mizacı çekiciydi.
daha yakın.
şuh kahkaha yakınlaşmıştı. bir kulak fısıltısından çıkıp kahkahada büyüyen heceler anlamlı anlamsız bir gürültüyle çevredeki diğerlerinin dikkatini çekiyordu. bu eğlenceli diyaloğa kaynaşmaya çalışan bikaç kişi ise sadece anlamsız tebessümlerle yetineceklerdi. ta ki sıkılıncaya dek.
doz aşımı.
şuh kahkaha alkol tesirinden aptal ve aptal kadın dekoltesinden fırlayan göğüslerini seyreden adama hadi gidelim burdan demeyi cesaret etti.
screenshot
adam -bu adam- olmadıklarını, olmak istediklerini, olamayacaklarını bildiği kendinin hararetli avukatı, koku-kırmızı ve aşk üçgeninde en son görüldüğü yerde tüm bildiklerini inkar etti.
kadınsa en son bir duman haresine daha aynı replikleri tekrarlerken ve şuh kahkahalarına kırmızı rujunu yakıştırırken görüntülendi.
tanık oldum.

temiz çarşaflar, temiz perdeler, güneşi görebilen pencereler, o pencereden bir parça temiz hava, kafa yapsın oksijen o denli, ne bir ses ne bir kıpırtı, rüzgar bile esmesin.böyle bir sahnede böylece ölmek istedi biri.

tanık oldum.

uyku

2010-02-26T13:33:00.000-08:00

özlemek üzerine üç noktalı boşluklar
uyku arası rüya saati ve yaşanmışlıklar.
gün doğunca rutinlere koşan alışkanlıklar
koşuşturma içinde geçen vakitli haller
burada akşam olurken, esnaf kepenklerini kapatırken ,
br başka memlekette yeni güne hazırlanan vukuatlar.

herşey, mekan ve zaman farklılıklarında olabildiğince aynı seyretmeye devam ediyor. işte, hayat böyle yaşanıyor.
gözlerimi açıyorum seni görmek için.
o sırada gözlerini kapayan sen, beni aslında hiç görmemiş oluyorsun.
uykulu dünya.
iyi uykular.

telepatik psikotik

2010-02-11T14:37:00.000-08:00

garip.
bir başka şehirde, bir başka evde, bir başka yaşayışta,
aynı satırları döküyor, bikaç kişi.
habersiz.
sanki sadece kendisi yaşarmış gibi ya lanet ya da sitem ederken,
ya da acı bir gülümseme eşliğinde metanetini korurken.
kimbilir sadece aklından geçirirken, bir diğeri kalemi elinde yazarken.
diğeri birini öperken bi an duraksadığında olanları düşürken sadece bi an.
birileri de sahiden unuturken bunları.
biri de lazanyalı akşam yemeğinden sonra kendiyle doygun halde, misafir ağırlarken düşünceli.
birileri de klavye tuşesiyle katkıda bulunurken diyara.
öyle garip bir habersizlik.
öyle denk gelmiş, öyle aynı ki.
özneleri ve yüklemleri değişince etkisinden hiçbirşey kaybetmeyen yaşanmışlıklar.
biri de benim.
ne çok ne çok yaşayış içinde, bir araya gelsek konuşamayız belki de. muhtemelen anlaşamazmışız gibi de.
renkler farklı belki.
beyaza saklanan siyahlar var belki de aramızda.
bazen,
denk gelen yerler titreşince birbirimizi sevebilirmişiz gibi.
öyle birbirine benzer halerde tekil cümleler kurma heveslisi kitle.

insan kendinden bilir.
her şey(r) kendi başına büyük.

...

ve konuşurken birbirimizi duymaktan öyle korkmuştuk ki, aynı şeyleri dediğimizi farkedip birbirimize bağlanmaktan.çünkü bu hep olur.
başka suretlerde kendini görmeye dayanamaz ya hani insan, bir de başka suretlerde kaybettiklerini.
kaşı benzemez gözü benzemez dudak aynı öper ya hani.katlanamaz.
öznemin başladığı yerde yüklemini iliştir ve gözünü kaçır.
bu sefer işte gerçekten anlamadım seni de ve bence git.
ama.
ama.
biliyoruz ki.
aynı cümleyi kurduk.
sevgili.(m)

uyku

2010-02-10T14:56:00.000-08:00

uyursam geçer mi,
uyuyunca unutur muyum.
yoksa zaten uyuyor muyum.
ve bu rüya.
kirpiklerimi kırpıştırınca gün ışığı sızar mı, gözlerimden içeri?
yada yanağımdan bir öpücük uyandırır mı masalımda kahramanken, beni.

hala uyuyorsam kim anlatacak bu kadar hikayeyi.
ve hala uyanıksam bütün bu olan biten ne?

..

manşet

2010-01-31T10:49:00.000-08:00

başından neler geçti kimbilir,
kimbilir hangi gazetenin üçüncü sayfasında can verdi kimliğin
kaybı hükümsüzken
bir kafede sıcak kahveni içip, kaleminde elinde, yazıyorsundur belki de.
ütopyanı kaleme döküp anlatacak mısın yine?
yoksa uzaklara dalıp, gözyaşımı biriktiriyorsun? anımsayıp!
belki de apansız bir yolculuğa çıkmak isteğindesindir,
gitmek üstüne ve kaçmak üstüne şarkılar biriktirip.

yoksa
yoksa
penceresiz odanda,
boğdun mu kendini bir iple tavana asılı?
gazı açıp ışığı kapatmış da olmayasın.
aman.

aynanın öteki yüzünemi geçtin suretsiz?
ağzı yok yüzüne kesikler mi atardın kendini görseydin?
naptın, sen kendine mi bulaştın, üstün yapış yapış?

daha neler.

buz ve şeker

2010-01-19T14:47:00.000-08:00

içeri sızan kar sulusundan, bir çift buzdan ayak.
sıcak yanı sığınılmış minder üstü, ıhlamur ve kedi miyavlaması.
tekil dişi ışığı loş görmeli diye, yarı açık perdeler.
kar da yağıyor.
risk, o filmi asla seyretmeyecekti. meraklı ve gözlüklü gözler.
kırık bir şeker.
şekerli eller.
son bir sigara, pakette kutsal.
uyku tutmamaları.
yarını beklemek...beklemek...beklemek...
ve monologlar.

koca bigünün özeti.

firari kafiye

2010-01-13T14:18:00.000-08:00

okunacak ve yazacak ne çok şey var tanrım!
hele bir de yazılmışlar ve okunmuşlar meselesi var.

...

gözlerim ne çok kelime gördü, dimağım ne çok anıya büründü. kitapları yakmak, defterleri yırtmak lazım.
ama söz, yazıldığı yerde, ya da söylendiği yerde zamana yapışıp kalan -ağır- bir kavram iken bu dediğim ne zor. ne zor. ne zor.
gözümle gördüm, sonrasında hatırladım. kaçtığım adresleri. kapı numaralarını, semtlerini, evlerini, zillerinin üstünde yazan isimleri, isimlerin hikayelerini, o hikayelerin cümlelerini. unutmaya ramak kala insan birden anımsayıveriyor. geçmişn odasına sürgü çekilmiyor, tozlu mayhoşluğunda alkol tadı damaktan gitmiyor, boğucu bir öksürük musallat oluyor, kaçmak, kaçmak lazım.

insan yeniyi arar, geçmişi -sanar. zaman sınar, akıl sorar, soru zarar.uykusunda bir kadın sızar. rüya akıldan firar.
kafiye aşikar!

ameros perros

2010-01-11T15:34:00.000-08:00

bu durağı es geçip bir sonrakinde inmeye karar vermişken yürünecek yolun mesafeli kilometresini hesap etmiştim aslında.hava yağmaktan başka hiçbirşey bilmez halde rutinlerini uygularken kırık bir şemsiye eşlik edicekti belkide, o kahrolası uzattığım yolun, o kahrolası karanlık sokaklarında yürürken. dişisini kaybetmiş eril bir ayak sesinin korkusu eşliğinde, gölgelerle saklambaç oynayarak lanet okumaya devam edecektim yoluma.
yine aynı şeyi yaptın!
hiç akıllanmazmısın sen!
bildiğim duaları okumaya çalışırken hepsinin karışımından oluşan anlamsız cümleler bütünü gülmeme yetecekti.-aman neyse, işte tanrım, biliyorsun işte-, artık tanrının espri anlayışından medet ummaya başlayacaktım ki bunu hep yaparım.

paramparça aşklar ve köpekler.

hırıltılar, nedir alıp veremedikleri şu ısırganların.
mağma eriyor gözlerinde, bildiğimiz kırmızı da değil artık. tüm bu hadise, bir filmin konusu oluyor, her gece. filmin figüranları gibi köpekler. üç kuruşa dövüşür gibiler. üç kuruş için neler yapmayan insanlar gibi.

mağma eriyor. kıpırtılar deprem eşiği. yüksek woltaj gerilim hatları, elektirik direkleri. ıslak kablolar. ölmeyi bekleyen kediler var.
tetik: bir öncekinden süreçli. zincirleme devam ediyor ve durdurmaya kalkışmak ancak yeni bir halka daha ekliyor zincire. umutsuz mu bu dünya? bu yaşayış. bu kavrayış, bu düşünceler..bu kafiye? herneyse.

dua kabülü. ölmeden bir gece daha eve varış.

kadın, kırmızılarına bürünmüş, zamanı da bükmüş. suretlerinden resimler yapmış, kokularını sürünmüş,beklemekte.
tüm yalanlarına inanacaktı üstelik. üstelik tüm bu yaşayışa aldırmayacaktı. üstelik o filmden hiç bahsetmeyecekti. mağma erirken, kedilerin sesi kesilmişken, ısırganlardan nasibini almışken ve depremler olurken bir tarafta; gözlerini gözlerine dikip, tek bir kıpırtı olmaksızn bakacaktı. öylece.

fire

2010-01-07T14:10:00.000-08:00

This house is on fire!

aslında

2010-01-03T14:36:00.000-08:00

eksi ikiyüzyetmişüç santigrad derece hava. buzullar erimiş, yağıyor sağanak!
soğuk bakışlar alevli cilveleşmeler eşiğinde.
çok kişilikli davetiyeler.
çarpışma!
buz ve cam parçacıkları!
parmak kesiği ve kanın rüya bozumu.

takibinde bir kaç ayak izninin, yalnızca sesi duyuyor ve ezbere yürüyordu sokağı.
yağmurlu bir havada, kaygan zeminde gölgesine basmadan yürümeye çalışıyordu. ,
köpek havladı.
köpek; ağzından akan salyalarına güvenerek havladı.
sağırlığını ilan etti dünya. artık hiçkimse epileptik bir köpekten fazlasını duymayacaktı.
durdu.
korkmadı.
ama adım da atmadı.
bir süre bakıştılar sessizliğin içinde.
- senden korkmuyorum- diyip bir kahkaha attı.
ısırgan köpek yanına yaklaştı.
kocaman ağzını açıp sağ elinin parmaklarını ısırdı.
yeterince korkutucumuydu diye sordu sanırım.
yani konuşabilseydi bunu derdi.
sonra gitti.
koşa koşa gitti.
damlıyordu yere, hemen yağmura karışan kan.
burası bir olay mahali.
bunu betimlercesine bir görüntü içindeydi yağmur karışımı.
acımıyordu ki canı.
boynundaki fuları eline sardı yaralı parmaklara tampon.
yürümeye devam etti.
kaskatı kalmış, donmuş kediler arasından geçerek nihayet caddeye çıktı.
kalabalıktı.
ve davetli olduğu kafeye girdi, oturdu, üstünü çıkarmadı.bir kahve söyledi ve sigarasını yaktı. önünde duran gazateyi okumadı. resimlerine baktı, kalem bulabilseydi sakal-bıyık çizmeyecekti, adını da yazmayacaktı, imzasını da atmayacaktı, muhtemelen bir dudak çizecekti; koskocaman bir dudak. parmağıyla çizer gibi yapmayı ihmal etmedi. dudak oradaydı, görebiliyordu.
gülümsedi,
kimbilir...dedi.
bunu sahiden dedi.
sonra içinden devam etti.
biliyordu işte.
orda hiçbirşey yoktu.
-

gecikmişti davetli, ama elinde bir şemsiyeylen girdi kafeye. paltosunu vestiyere asıp, şemsiyeyi de özenle yere koyarak oturdu masaya.
gecikme mazeretlerini sıraladı. sonra sargılı eli farkedip, ne oldu deye sordu. yok bişiy dedi yaralı. ama davetli bişiy olduna emin olup açtı sargıyı. kanıyor dedi. panik yapmadı hiç. sessizce kalktı masadan. giyindi, kafeden çıktı, şemsiyesini açıp gitti.
kanın rüya bozumu.
-

biliyordu işte.
orda hiçbirşey yoktu.
kimbilir dedi,
kaç kere,
ama kaç kere,
ve hala,
hep mi?
belki de
kimbilir,
yanında bir kalem taşımadığına lanet edip
sargıyı açtı,
kanayan parmağının kırmızısını masaya damlattı, yazabilseydi adını yazacaktı.
ama
orda hiçbirşey yoktu.
orda h i ç b i r ş e y yoktu.

happy new year

2009-12-28T06:05:00.000-08:00

meraklı kedinin hazin ölümü

2009-12-24T02:25:00.000-08:00

sözüm meclisin ta içine.
silgiler yetmiyor geçmişi silmeye. hiçbir çamaşır suyuylan çitelenmiyor. ne amonyak ne konyak!
kirlerin kabarır ancak.
bir fotograf olsan yırtılırsın.
bir domatez olsan çürüksün üstlere atılası.
bir köpek olsan sümsüksün.
bir antika olsan beş para etmessin. o denli.
insan olsaydın şayet, soyu kırılasısın.
küllerinden sabun yapılası.
sağ omuzdan sola taşındığından beri bu melek, maskelerinden geçilmez oldu ortalık.
ifşamı istiyorsun.
al sana ifşa.
git lan artık hayatımdan.
git.
git.
git.
ve ağız dolusu küfürle anıyorum seni.

elma şekeri

2009-12-23T12:15:00.000-08:00

tek bir ısırık
elmadan.
yada, vakit dolunayken bir boyundan.

kırmızı, rengin hakikisi.
doğal olarak beyaz teninde bileklerim. şık durur.
kırık bir kalem ve yırtılmış bir kağıt da olmalı.
ve incecik çoraplarım.

21

2009-12-22T00:47:00.000-08:00

21 aralık. ne(en) uzun geceydi.
tüm lisanlarda miyawladım.
lö miyağ:P

yabancı

2009-12-21T06:09:00.000-08:00

yüzünüz ne kadar aşina? bakışlarınız bir o kadar uzak ama; sanki sizi bir diğerinden ayıran olsa gerek. öyle ki neredeyse adınızla sesleneceğim. peki daha önce karşılaşmadığımıza emin misiniz? belki de yanılıyorum...ben çok kitap okur ve film izlerim ondandır. ya da belki de bir şarkıda rastlamıştım size. yoksa siz de şarkı boyu söylenen sonra sözleri unutulan şiirmiydiniz.? yoo.. bayım.. sizi tanıdığımı sanmıyorum...bu sessizlik hayra alamet değil...tanıdığım tüm yabancılar elinde bir karanfil taşır ve gölgeleri yoktur ve korkaktırlar...ve asla gözünün içine bakmazlar..bakamazlar.

pazar ayini

2009-12-20T06:54:00.000-08:00

kırık sigaraları yapıştırıp, bir pazar günü kahve içemeyen midenin yanına ıhlamur kombin edip en sevdiğim filmin müziklerini dinledim. bu kadar güzel bakan biri görmediğini iddia edip avcumun içine taze bir çiçek koyan adamın gözlerine bakıp -evet- dedim. muhtemelen görmedin.

lakırdı

2009-12-18T13:40:00.000-08:00

şehir sureti yağmura bulanmış. kafa ayıkları; muptelalar ve kendinden uyuşuklar arasında pek revaçta değil. diyorum bişiyler eksik. bu ne kadar çok ne kadar çok yaşayış içinde. kalabalık yanındakiylen haşır ve neşir. ve sarmalanmış yalnızlıklar zinciri. sorarım? bu kadar çokken nasıl olur da bu kadar işe yaramaz. hani deyişte tanrıyı oluşturan tekin, heple iştigali bu kadar mı fiyasko olur ?
tanıdık kafa travmalarınızı ve ruhsal ayinlerinizi bir kenara bırakın da, gece üç uyanmalarında bir aynaya bakın. kendinden geçiklerin, yarı baygın göz kırpmaların ve nefeş alışların içinde, olmadıklarına imrenen olduklarından bilenen insan türü zamanımın. ne berbattınız hepiniz.
cilası boyanmış, gözleri sürmelenmiş, altına blucin çekilmiş suretlerinizin cinsiyetsiz kurguları, dansederken bir de aynaya bakın derim. iyidir.
kafa üstü ve göbek hizası ama asla karşıdan çekilemeyen fotoraflar sizi gidi.
göz göze bakmayalım emi. görmesin kimse kimsenin bildiğini. ve geçiştirelim. uyduralım. öyleki bir de buna inanalım. birbirimizi yiyelim. yiyelim ya.
ben diye başlayan ve parantezin içini *yaparım* diye dolduran yetenekli fiilli çekimli cümle sahibi sırf kendiyle çelişmemek için parantezi kapattı ve noktayı koydu.

komik olmak onun işiyken bunu yazmakda bana düştü.
tümevardım.

o vakit ki aşk şarkılarda kalsın senin için*

2009-12-11T16:21:00.000-08:00

aşk; sınırlarında kendini kaybettiğin, uzaklaştığın vakit can çekiştiğin, sırrına eremediğin ve sadece şarkılarda kalan, biten, birşeyken.
şarkılar: sadece aşktan ibaretken. ve ruhum kadar naifken.
ruhum: sadece benden ibaretken.
ben: aşksız bir şarkı dinleyemeyen, şarkısız bir aşk yaşayamayan, sadece ruhuna sahip bir bünyeyken.
bu tuşlamalar da sadece yazıldığı gibi. aşk yanı, şarkı hizası, dudak büküğü, ruhun derinliği ve ellerin nafiliğinde dökülüverdi. gece 3.

aperatif:tuz,buz,cam ve şeker

2009-12-05T15:51:00.000-08:00

susma dedim
zamanın üstüne çöken ağırdır o.
herşeyin, yavaşça ağırlığına kapıldığı büyük hezeyan
yitiriyor sözcüklerini..

.
sondan bir önceki
bir nefes çekti sigaradan.
açık penceyeye döndü.
karşısında hiçbir manzara olmaksızın ve koskocaman betonla karşı karşıyaydı.

zorla çıktı sözler.

- nefret, sürekli beslemen gereken evcil hayvan gibidir. tırmalar, acıkınca, ısırır, çırpınır.
ve aç kalmaya tahammül edemez.
dolayısıyla, ölümsüz bir vahşiliğe mahkumsun.

-- ben de bi önceki hayatımda bir leopardım dedim.

gülmedi.güler gibi yapıp.

- anlayacağını sanmıyorum benden nefret etmelisin.
-- bu yüzden demek bunca kabasın sen
- aslında seni incitmek istemiyorum
--beni incitemessin ki
-anlamıyorsun..anlayacağını da sanmıyorum
--çok farklı pencerelerden bakıyoruz diceksin demi
- evet
--ama karşında koskocaman bir beton var.sen uyandığında koskocaman bir beton görüyorsun.ben bir miktar mavi görebiliyorum.
-mizah ve mecaz işe yaramaz
-- ama gerçek şu ki, senin koskocaman duvarların var.
-öyle olsun, ne değişirki. neyi nasıl düşündüğün. hatta istediğin gibi düşünebilirisn. anlatmak zorunda değilim.
-- öyle ama görüyorum ben. gözlerim feci miyop ama görürüm ben...

baktığı betondan kafasını çevirip bana baktı. kısık gözleriyle bi müddet baktı.
bulanıktı.
-gidermisin dedi.
--aperatif, tuz, buz, cam ve şeker, ne de güzel gider, dedim.
kalktım ve giyindim.
-bana öyle bakma.
--yapabileceğim birşey yok.dedim. görmemeyi beceremiyorum.
-artık git.
--zaten gidiyorum.

ve merdivenlerden inerken,
-benden nefret etmeyi unutma diye bağırdı arkamdan.
--sanmam dedim.

köşesini dönünce sokağın, yağmur başladı.
paranoyak iklim ne zaman yağcanı bilirmiş gibi.
birkaç trafik kazası seyrettim ve üstüme sıçrayan çamurlu suyu.
denizi görmeliydim.
koca bir sisin içinde kaybolmuş gemiler, gemilerin düdükleri, telefon sesleri, bağıran köpekler, o köpeklerin pati sesleri, içki şişelerinin şıkırtılarıyla dolu bir parkta bir süre tek başıma silüetini izledim malum şehrin.
bir doğumgünü partisine davetliydim üstelik.
biri için kadeh kaldırıp iyi dilekler dilemek için pastanın kreması olmak lazımdı.
...

gerçeğin hiçbir raddesine ortak olmak istemezken, koskocaman bir dilimi tıka basa yedim.
mide bulantıları.
takvim sürçmesi, haklı firar!
kusmalar eşiği. ve gece üç korkusu. acaba..?
nolur nolmaz diyip sigarayı bırakmak.
...

her ne olursa olsun. ölmenin, öldürmenin bile hakkını veremeyen seri katillerin masallarımda yeri yok.
ve ben de
ölülere yakışır bir gömülme isteğindeyim.

tüm bu dolaylamalarımın dışında, dediğim gibi: tüm cadıları yakın!

herşey bir şarkı yüzünden

2009-12-03T14:03:00.000-08:00

piyano tuşesi...
parmaklar 3 oktav hızlı.
ritm zilli,
vurmalı çalgı kıvrak.
üflemeli çok nefesli.
gitar dokunaçlı.
kontrbas kedi adımlarında.
piyano tekil;
jazz'a gidip rumbada almış soluğu.

rakkas hevesli.

tüller uçuşuyor, kırmızı, beyaz.
mavi demin uçup gitti.
ışık gölgeyle yarışır halde.
duvarda silüetler ihtilalde.

bel kıvrımı.
bilek inceliği.
parmak uçları.
serbest salınım.
kadının gözleri.
bakışın cazibesi.
dudak ısırığı.
terlemiş omuz.
aromatik adrenalin.
narin ayak bileği.
naif bir oryantal.

şarkı: chick corea : city of brass.
herşey bir şarkı yüzünden.

belirtili isim tamlaması

2009-12-02T09:52:00.000-08:00

ölünce yenileri gelir.
arınmak ne kelime, mümkün mü, günahından sıyrılan beri gelsin.
üstünü ört. kapa gözlerini. kokuyu alma. arkanı dön.git. çok da bişey kaçırmış sayılmassın.
senli tekil cümlelerimi feyz alma benim tüm cümlelerim çoğul.
ölünce yenileri gelir.
şiir değil, düz yazı hesabı, sıraya koy,diz,yaz ve oku.

love

2009-11-21T16:29:00.000-08:00

öyle bakıyom bakıyomi sanki ne yani:) sonra aklıma geliyo, gülümsüyom, oyuncaklarımla oynuyorum, oğlan kızı öpüyo. siyah beyaz bi film ama kızın yanakları pembe.

dressing

2009-11-21T16:27:00.000-08:00

yetmedi, bide giydim. delimiyim neyim.

wall

2009-11-21T16:21:00.001-08:00

koca koca boyadım çisdim. delimiyim neyim.

have a party?

2009-11-20T15:57:00.000-08:00

good luck*

2009-11-16T13:49:00.001-08:00

good luck

2009-11-16T06:21:00.000-08:00

5cmpi.
with.
a lier.
for all luckies.
dirty nick.

günlük modunda iki nokta üstüste

2009-11-13T12:07:00.000-08:00

:
kabul etmek; bir eylemden daha fazlası.
olduğun gibiliğin, can yakan hadise.

dünyada hiçbirşey hareket etmiyor.
eylemsizlik presibi, hareket kanunlarına aykırı.
iki kişinin bilip de demediği hadisenin,
aklına bilendiği anın izdüşümünde düşüncem.
.
sehrin ışıkları.
parlak ama sadece göründüğünden ibaret.
illuzyon nefes alışının ta kendisi.
insan bildiklerinden,
tümevarır.
geçmişi küfürlüyorum.
klavye tuşlamaları alıntısıyla.
alınık.
alınık
alıntı
ve aramzıdaki tüm aptallar, hepsi kapı dışarı.

teşebbüse iştigal

2009-11-12T14:20:00.000-08:00

tüm cadıları yakın! hepsini kazana atın! prensesler ince topukla, fırfırlı elbiselerinin altında kırıtarak geçecekler birazdan,
ve ağaçlardaki tüm elmaları toplayın, bu masalda uyuyana da güzele de gerek yok.

külleri kedisinden gri, cılız, gözünden feri kaçık,dudağından namesi,
duymaz da görür tek,
kalabalığın içinde görünür. ve herkez ona bakar.

ve tüm cadıları yakın!
uykusunda boğacak prensesi, öpülmeye kıyılmamış dudaklardan içeri, ademin elmasından bir ısırık.

tahrip köşelerin çarpışmasından ibaret tarih, aşinalığından bezgin.
doyumsuz bir rutine bağlanmış bilmek. bilmek üstüne bilmek. herseferinde yeniden. geçmişi bileyleyerek. parlatarak, iyice keskinleştirerek.
ben , sen, o ve onlar hadisesi.
çoğul tekiller nüktesi.çoğumuz tekil.
hiç adil değil.
herköşe kapılmış ve hatta tahrip edilmiş.
ucu değince kanayan, hani başka uç da istemez.

yer etmiş gömülü parmak izleri, cümlelerine aşina, bakışlarına. bildiğim tüm insanlar sana benziyor. başka başka öldürüyorum seni.
şehirler dolusu, vagonlarda taşınası ve yakılası kadar, soykırdığım ruhlar var..bende bi vagonun içinde beklerken ölümü, kitlelerin imhası pek bir dokunaklı.
kendi etrafında dönen ve dönerken bir başkasının da etrafında dönen insan, başkasının etrafında dönerken kendinin de döndüğünü bilen ama dünyanın durduğunu sanan aptal insan. aslında basit, katsayı sabit.

en hakiki ve en kallavi sen yazarsın. senden bir kelime peydah olur dilime bu sefer ben yeltenirim kalemi öldürmeye. kırılası kalemler.

ve ben, tüm bu iyi niyetli tuşlamalardan sonra bir sokaktan diğerine koşuyor olucam. hiçbir sokak , çünkü, karanlık, senin kadar, korkunç* olamaz.

dualist yaklaşımlar.

2009-11-10T13:32:00.000-08:00

sözün kimyası erimez. denklemi bilinmez. bilinmez bu hal, bu matematik.
iki bire zıtlığında harbini ilan etmiş, sıfıra çeken tartılar üstünde kimlikler kendini belli etmiş.
boşluk ve hacim, kapladığın alan kadarsın, ya sen? varolmak müessesinde yolun hangi semtten geçti, hangi sokakda köpeklerin oldu ısırgan yada kedilerin, ki onlar sokulgan.

dualist diyaloglar, karışımlar,
gri'nin arabuluculuğundaki siyah ve beyazın çatışması,
şehrin silüeti.
kapının çarpma sesi, kadının ayak sesi.
gölgeler ve hayaletler, görüntüler, korku romanlarından çıkmışçasına.
sıkılan yumruklar ve sıkılması gereken silahlar var.

şehir sapıtık.

"fütursuzca tepinen ruhlarda da aramak hata cenneti"

dolunay

2009-11-02T15:51:00.000-08:00

dişlerini biledi, sivriltti iyice, ısırdığı gözden kaçmayacak, tırnaklarını törpüledi, yüzünü beyaza boyadı ve kırmızı rujunu süründü.
kadının sureti, ayın aydınlık yüzü ve bu gece dolunay...
bu gece hiçbir randevuya geç kalınmayacak!
rüyalarından çıkıp gelen kadın hayaletler var, kırmızılı ve siyahlı kadınlar...bembeyaz tenlerine değdikçe uçuşan kıyafetler içinde...susuyorlar, ama sanki bir ağzıdan şarkı söyler gibi.
hepsi karanlık uykusundan uyanmış gecenin. bu gece dolunay var...
buz tutmuş adımlarından meçhule aşk eden kalp kırıklıkları var...kadınlar..hepsi beyaza boyanmış..gözlerinin altı makyaj akıntısı...kararmış..aslında..hepsinin söylemek istedikleri var...buz tutmuş bakışları, kurmuş gözpınarları var..
şehri kutsayan ışıklarında gece, ay dolunay.
canına susamışlar, kan emiciler ve intihar vak'aları var.
3.sayfanın habercisi, bu gece dolunay.

uyuyor...hırıltısıyla gökyüzünün, güneşi doğuracak uykusu, tanrının.
rüzgarı hırçın, işleyecek içine havanın soğuk iklimi..şemsiyeler ters dönecek, parçalanacaklar...yağmur bir genç kızın gözünden akar gibi yağacak, sağanak!

uyuyor...sayıklıyor.. ateşler içinde, hastalık 40 derecede...adını söylese bileceğim..gidip hangi şehirde aramam gerekiyorsa bu gece ay dolunay...

uyuyor...yatağında..üstünü örtmüşken...üşümesin diye ve kollarıma sarılmış, uykusunda içleniyorken o, haberi bile yoktu üstelik.
lezzetli alyuvarlar, bilenmiş dişler, bu gece dolunay...

kayıt

2009-10-30T17:00:00.000-07:00

gecenin yazgısı ışığa küsmek, ne kadar öcü varsa masallardan çıkıp gelsin işte tamda zamanı dediğim budur.
tekerrür bu sefer biz*den ibaret deil. yaşayanların ölüsünden gördüklerim var. bildiklerim.
duymasın sesimi. ama bildiğimide bilsin. böyle anlaşalım .sessiz ve sessiz.
***
kadın kolları açık, pieta heykeli gibi, yerçekimine başkaldırıyor, tanrının oğlu gibi, kollarından düşen adam, can*ı,
***

kadehini bana uzatıyor, sana içelim*, bakışlarında sabit,
gözlerini kaçırıyor, geçmişin bir odasında, anlıyorum, ikimizde aynı odada, geçmişe sığınıp, bir kadeh daha, tüm ölülerin şerefine.
ben üç kere öldüm diyor. gülümsüyorum. aslında gülmek eylemi değil, biliyorum, benim kaç kere öldüğümü sanırım hiç bilemezdi.
sessizlik..zaman durmaya niyetli. o zaten durur. saattin uykusu gelmez.
gölge taşıyıcıları, kervanlar halinde gözlerimizin önünden geçerken, karanlık. göz kırpışı, hissediş.hepsi burdalar. çalan saatler, cevapsız çağrılar. pörtleyen iletiler. sessizlik..
saklanır bakışın şarapın katresinde. öyle çok şey anlatırki.o kadar çok şey.

yavaş çekimde düştü kolları yere,
ve sonra savruldu bedeni,
yerdeydi,
kafası yüksekçe çarpmıştı ve kanıyordu..sızıyordu çatlaklarından. ama ölmüyordu. sadece bakıyordu
-öp beni- dedi...başını aldım ellerimin arasına...ve öptüm..-bu hayat öpücüğü değil, bilmen gerekir- dedi, biliyordum.
öpünce geçmez ki.
geçmezdi ki.

2009-10-26T15:07:00.000-07:00

görüntüler ve gerçekler
sınırlar ve yörüngeler

özdeyiş, literatür, mecaz ve dolaylama. dışavurum, hiçeyorum, olman gereken, olduğun gibiliğin,aynadaki görüntün ve bir de diğerlerinin gözündeki yansıman.
gerçek ve zahiri boyut. anlam ve denklem. enlem ve boylam. görmek ve duymak hadisesi. anlamak. ikinin bire zıtlığı. siyahın beyaza şıklığı. erkeğin kadına tutkusu. uyumak ve uyanmak.
susmak ve kusmak. nokta ve virgül. ve'nin bağlaçlığındaki zaafiyet.izafiyet ve zaafiyet.
kimlikler ve hiçlikler. aşk ve nefret. ölüm ve ölümüm.

imla hatası

2009-10-25T14:38:00.000-07:00

başım dönüo, tekrarlarla boğuşmaktan. karıncalar gelio aklıma..yürüyecek mesafeleri kalmadığında aynı yerde gezinmeleri ve bıkmadan usanmadan çarptıkları duvardan bodoslama dönmeleri..bitmeyen bir döngü içinde. başka canlılarla da düşünmek mümkün pek tabi bu durumu..hafızaları pek de iyi olmayan türler için.
çünkü çişim geldi ve o sırada mutfağa gidip bir kahve koydum, o ısınana dek çişimi yaptım, sonra kahveyi alıp odama geldim, oturdum bilgisayarımın başına, önce bir sigara yaktım, sora okuduğum şeye odaklandım derken biri bişi yazdı -bi sanie cnm- diyip bunu binbeşyüz kişiye kopi peyst ettikten sora okumaya daldım gene, o sırada şarkı bitti, yeni şarkı açtım, bu sırada 2. sigarada yandı, kahveyi yudumladım, tekrar okumaya dalmışken yazmam gerektiği dürtüsü dürttü beni. hadi bi çişimi yapim, yeniden kahve koyim geliyim derken yine önce mutfağa gittim, suyu koydum, çişimi yaptım, kahveyi aldım, otudum şarkıyı açtım, yazmaya çalıştım o sırada şarkı bitti sora biri bişi dedi gene ben -bi snye cnm- yazdım sora sigara yaktım, sora gözlerimi kapadım tanrım gene çişim geldi ve ne çabuk bitti kahve, yine ve yine derken 28 saattir aynı döngüdeyim. ve nihayet saatin uykusu geldi, ya uyuyacam yada yazmak için bir çaba göstericem. karıncadan neyim eksilmiş dimi. şarkı bitti yine.
sandalye tüneği hal belimde sızı, bir de böle bedensel acılar içinde olmak..kafamı toparlamaya çalışırken çıkan kelimelerin cümle olmamaya duyduğu istek. herşey kendi başına buyruk. kafiyeli k harfleri içinde bulmak kendimi, aslında mastar-ın kendi başına buyrukluğu. çözdüm ben haliyeti de. herşey ne kadar özgür benim dünyamda. kalemim bile kendi başına buyruk. e saygı duyuyorum. bu yazdıklarımda otomotik kaydetti bile kendini. ne güsel.

tetik-

günlerdir birilerini dinlemekten fenalıklar geldi, evet çok iyi bir dinleyiciyim..ama bariz sahte kafiyeler içinde bulmak kendimi, herşey öyle güzel cümle içinde kullanılıyor ki. güzel olan cümle değil tabi virgülü yanlış yere koymamak lazım. herşeyin cümle içinde kullanılabilmesi güzel.
bazen matematik çok haklı, ikinin ikiye denkliğine takmış bir bünyeysen eğer, kuantumu da başkaları bilsin. bazen gerçekten matematik çok haklı.
meşhur doğa kuralı; güçlünün güçsüzü yediği, alt ettiği dünya düzeni daha ne kadar coşacaksa coşsun istiyorum. daha ne kadar yıkım varsa oluversin ve bitsin bu ego mücadeleleri, iktidar halleri, açgözlülük. ama biticek gibide değil gibi. yiyin birbirinizi ben izlemekle yetineyim.
birbirlerini eziyorlar , bu bir izdiham, üste çıkmak için, en üstte yada üstlerde olmak için ve öyle nefes alabilmek için, altta kalanın canı çıksın. topuklu ayakkabılar, sivri uçlu ayakkabılar ve yırtık ayakkabılar mücadelesi olsun ezmek. bir yığın. koca bir insan yığını. herşey özel olmaya çalışsın kendi ve başkalarının dünyasında. insan da bir mal, fiyatı ne kadar pahalı ise o kadar kaliteli görünür mal. yalan. hepsi aynı. etiketine ne diceksin? tanrımı takıyor etiketleri?
tanrının gözünde ayrıcalıklı olmak hadisesi mi var.
bencetanrıerkek.
tanrı erkek-
...
tamamen uyduruyorum iki nokta üstüstesi
ne kadar güzel bakıyorsun, sanki dünya daha güzelmiş gibi. cinsiyetin yok senin. öyle inandırıcı ki bakışın. sanki sana inanabilirmişim gibi. güvenebilirmişim gibi. ve konuşurken, herşeyi biliyor gibisin, neredeyse sana inanıyorum, herşeyi sen yaratmışsın gibi. tam mutluluktan ölecekken ve melekler var deyecekken bakışın değişiyor, görüyorum başka bi yere bakarken takındığın samimiyetin bozumunu. tiyatral, sahnen değişiyor, draman bozuluyor o saniye, makyajın akıyor, görüyorum, bir saniye, belki bi ömürlük bir görüş o, gözlerim doluyor, tekrar bana bakıyorsun ve yeniden o güzel bakış, sahnen yeniden canlanıyor, ne kadar da güzel oynuyorsun. gözlerim dolu dolu, öyle hüzünlenmişim ki, gerçeğini görüyorum, acıyor içim, ama öyle de güzel oynuyorsun ki neredeyse inanacağım neredeyse...ramak kala...seni böyle biliyorum işte, diğer herkeze de nasıl güzel göründüğünü biliyorum. biliyor ve susuyorum. aslında kabul ediyorum seni. varlığını kabulüm, susmak meselesi.
ve çok bilgiç eleştirmensin, makyajım akınca ne de çok şey söylersin, git ve yüzünü yıka, boyaların akmış..heryerin maskara!!! git aynanın karşısında ağla!
en güzel sensin ve en doğruyu bilen de sensin. sen herşeysin, herşeyin kendisisin. tanrı sensin (!)
...
uyandım..sabah 5 suları, yine boğmuşsun beni, yine kollarının arasında can vermişim. baktım kendime bir ölüden daha beterim. üstümü örtseydin? ne kadar çok kinaye. ne kadar çok hikaye.
...

biliyorum ve bileniyorum.
aklında olsun***

2009-10-22T14:47:00.000-07:00

**back to black**

msj:

2009-09-29T08:45:00.001-07:00

kıs- ya da kes- sesini!!

aşk

2009-09-18T00:03:00.000-07:00

e madem herşeyi göze soka soka oluyor, kabusun gerçek.
mavi mavi bakıyor, kimseyede söyleyemiyorum.
bulutlar mavi.
konuşsam ezilir cümleler.
malum mavi.aşk.

2009-07-19T04:18:00.000-07:00

çok sıcak..hani sıcağı seviyorum da, bu sanki biraz fazla?,
koskocaman bi böcek üstelik uçabilen bi böcek penceren nasıl sızmışsa, işte beni 360 derece bir çevreleyip gözdağı uçuşu yaptıktan sonra sıcaklık derecesi iyice bir arttı minicik odada..bi süre durdum naapmalı dedim, aklıma bi fikir geldi..
simi aramaya koyuldum evde, sim mart ayı bile değilken sürtünme katsayısı artmış bir deli kedi,
tüyleri takip ettim evet en son nerde olabilceğini tahmin edip aldım kucama, odaya getirdim..böceğin adı neydi bilmiyorum ama kedinin adı simdi, simle böcek arasında bir göz teması kurdurduktan sonra yatağa oturup olacakları izlemeye koyuldum...sim pür dikkat böceği izlemeye koyuldu, böcek aynı periyodda tam 4 defa döndü odanın içinde, sim takip etti onu, bi pati attı ve bu olay bi saat sürdü, hep aynı hep aynı...bi ara oyunundan alıkoyduuum için bi pati de ben yedim ama artık uykum gelmişti ve dayanamadım kafamı koyuverdim yastığa..böcek sersemlemişti bence, sim oyuna doymuyordu..sora çıtır çıtır sesler duydum..hah dedim, 5 saatte anca:)

aferin

2009-07-07T15:05:00.000-07:00

bir varmış bir yokmuş masalı..o masalın kahramanları..anlatıcı ve okuyucu olarak içine daldım..geçmiş zamanın rivayeti modunda bir anlatım dili seçip, izlemek işkenceli vakur bir tablo içinde olmak meselesi..canım acıyınca yazasım geliyor da, bundan kaçamıyor gibiyim de aynı zamanda..bunun için varolmuş gibi bir hal...sersemliğimi ilan ediyorum.

olmayacak duaya amin
evdeki pirinçten olmasın yiğit
damlasın da göl olsun, bozuk çeşmeden
karakterin kaderin
yaptıklarımız dışında da kader olmasın

bin öğüt bin nusubetten iyi olsun..

kaybediyorum..iki kötü arasındaki tek fark birinin kaybediyor olması..ve her oyunda bir kaybedenin olması meselesi..daha dramatik olmak yerine iyi oyunculuk kurtarır sahnede..çok daha iyisi..oyunun tüm geneline yayılmış performansla..tek bir an içinde mütiş bir karakter oyuncusu olup genelinde başarısız bir performans içindeyken adını gazeteler yazmaz..alkışlar sana gelmes..çiçekler eve gelmez...en güzelinden bi haber, bakar durursun öle..boş boş bakmak meselesi..etin ne budun ne..sen mi değiştircektin ki dünyayı..yanılmışım..dünya değil, sen değişiyorsun..nusubetin alası, öğüdün cakası..herneyse..
hakkını veremeyeceksen, arkasında duramayacaksan yaşama dimi,
tükürdüğünü yalama mesela, iştahla yalama hemde..
kapıyı çarpınca kork mesela, kır dişini, geri dönme dimi,
arkanı döndüğünde kırılsın boynun da geri dönüp bakma emi,
sık ve kır dişini, tırnakların geçsin yumruklarına, parçalansın avucunda o el kalkmasın mesela..dirseklerin kanamasın, saraya nazır, o kutsal topraklarda..düşme emi sende..arabanın kornası, kedinin çığlığı, adamın gözyaşı, telefon tuşları ve fotoraflar başlatmasın bir intiharı...
çıktığın kapıdan geri dönme..
sözünün arkasında dur..
ısıran bir köpeği sevme,
denize düşüp yılana sarılma, yüzmeyi ören, yada boğul..
adamına göre, adabına göre..
sen sen olma emi..tak maskeni ve geçiştir..
ne eksik ne fazla..

2009-06-11T08:32:00.000-07:00

gece yazması

2009-06-02T16:59:00.000-07:00

odamda sivrisinek var ve kafasına -muhtemelen- kafasına dediysem de tüm bedenine kafka yedi, kafkanın böcekleştirdiği kavramlarıylan hem de, çok acayip trajik bir bayılmanın eşiğinde, yada düştüğü yerde ölümün eşiğinde...
sahiden çok garip oldu, koskocaman kanatları var benim kadar...benim minik bedenim burda bir sivrisinek için koskocaman bir büyüklük belirtisi..sanırım deliriyorum...
böceğin kafasına kafkaylan vurmak.. kimin aklına gelir...birinin de inek kadar sineği olmuş, inek de benden büyük olsa gerek, herşeyin büyüklük ölçüsü benmişim gibi, ölmüyor bu gece hiçbir haşerat...hava sıcak, pencere açık..perdem sonuna kadar açık, zemin kat..kediler peşimde..ben zaten kediydim naber?, mahalle şarkılarla inliyor..ruh halleri kıyasıya dövüş halinde, şarkı değişince değişen türden...kahkahası bol..tablet, mouse elim hangisi benim bilemedim..gecenin içinde çizme modu...bir yandan laf yetiştiriyorum..evet..hepinizi anlıyorumm..da aslına bi bok anladığım yok...alkol kanıma işlemiş gibi, hiç olmadığı kadar hem de.. sığmak mümkün değil kendime..evet..kesin deliriyorum..ilişkilerden bahsediyor bir kadın..çokça sevmiş, çok değer vermiş, çok emek vermiş..miş..miş..miş..kendini unuttun sen halbuki, sen kendini unuttun..bir başkası olmaya çalışırken..bir diğeri yepyeni aşk hissetmiş, yazmış da çizmiş, bir de gözüme sokmuş, başharfleri..e banane? birileri de aldatadurmuş göznurlarını pişmanlıklar içinde, olabilir, ten tene değer...göz göze değer mi? farkeder mi?
ya ben açıkça deliriyorum yada bu itiraflardan bir demet..

fakir avuntusu

2009-04-27T17:22:00.000-07:00

biri çıksın şarkı söylesin, dağıtsın bu leş havayı, aramızda ölmeyenler var onlar için söylesin şarkısını..bir kadından bahsetsin, kıpkırmızı saçları olsun ve rüzgarda savrulsun bir sonbahar günü,
bunun adı bir şiir olsun, ...
sesini çıkarsın diğerleri, hep bir ağızdan anlatsınlar, susmasınlar dimi? pireyi deve yapanı da görsünler, deveyi pire yapanı da, şikayet gibi değil, içinde kalmasın diye, binlerin, nükteleri..
çünki bilirim, kim ki içine yumruk oturmuşçasına sussun, onun yerine ben konuşurum, ve bildikleri en kötü ben olurum...fakir avuntusu...koca bir çene, lanet...berbat..kötü..
gülümsemelerden bir demet, bir tane seç, hangisi olsun? ben en çok dişleri görünmeyeni seçtim...biliyorum başıma geleceğini...
oklar
mızraplar, imha bombaları,
hepsini istiyor, benim naçiz vücudum"
bin kere ölmeden bir kereyi istemem,dahası var, daha fazlası var, biliyorum, benim gözüm epey yükseklerde...
2.tekil şahıs nüktesi ve 3.çoğullar der ki herşey bir söylence üstüne başladı...söylence değiştiği vakit bitcek kıyamet. "alameti farikası"
kork ve kaç, herkez gibi ol, herkezin bildiği doğrudur.
iki ve iki bir kere çarpılsa o dörttür.

xxx

2009-02-21T14:24:00.000-08:00

cümle soykırımda, dilimin nimetinden yoksun, bakışımın ferinden,
gece kuşu, kan emiciler ortalıkda, ötmezki bülbüller
gece kör, vakitsiz çağırır hüzün, bellidir liriğimin dilinden

bilindik hal, kendimi vurmam lazım, cümle sonuna nokta,
dizeye şimdi başladım say, dizdiklerim yanıma kar,
çocuk oyunlarım kurdu yalanlarımı
elma kurdu, üzüm çekirdeği, incir yaprağı
son dizek şarkının nakaratı

iki sesli çalgı, vurmalı sandı, haklı, can acıdı, cümle kanadı,
matematik yüzünden, molekül hesabı, titreşim zayıflığı, algı sanı
iki kere iki dört, elde var bir ,beş, bir de benden, altı
zaman hayal, hayal düzlem, düzlem yalan, yalan anı

ceza sömürgesi:::

2009-02-12T18:40:00.001-08:00

"Başlıca kuralım da şudur; Suçtan kuşkulanılamaz
...
Mesele gayet basit: Önce adamı çağırıp sorguya çekseydim, işler çatallaşırdı. Tutar bana bir sürü yalan uydurur, yalanını yüzüne vursam, bu sefer yeni yalanlarla, eski yalanlarını savunmaya kalkışırdı; daha neler neler… Şimdi ise elimdedir, bir yere koyuvermem. Bilmem anlatabildim mi? Ama boşuna zaman yitiriyoruz, şimdiye kadar başlamamız gerekirdi idam törenine..."

demişti başkahraman,
kafkanın ceza sömürgesinden uğultulu bir anımsama ile belleğime bir şimşek yardımı ile belirmiş bir görüntüyle..
benim devrik cümle kurma konusunda ki yeteneksizliğimden ötürü de yazmaya itilen bir hal oldu hep ceza sömürgesi başlığı..ertelendi ve neticede kimseden çalmaksızın şimdi burdayım..epeydir kimseden birşey çalmıyorum aslında ama benzemek, benzetilmek bilerek yaptığım bir şey de değil..ne yazıkki..hatta.

mesaj kaygısı:::kendi cümlelerim var.

taşikardi::: adrenalin gözlemlenebilir bir kimya..kızarmış deri, büyümüş gözbebekleri, titreyen ve terleyen bir beden, vücut ısısındaki belirgin artış, heycanla kurulan cümleler, heyecanla kurulan yersiz cümleler, heyecanla kurulan yersiz ama bir o kadar da kendinden büyük cümleler,heyecanla kurulan yersiz ama bir o kadar da kendinden büyük cümlelerin "aynı kafada" algılanabilirliği düşüncesi, kısaca "yersen, muhtemelen yedin bile" aklıselimliği ve meşhur deyiş : "sen gelirken ben dönüyordum"..

bir anda bütün dünyayı sevebilicek, dünya barışı için adımlar atabilicek, küskünleri barıştırabilicek, bir yat satın aldırabilicek, elmas madenlerini keşfedebilicek, kısa film çekmeye yarayabilicek, prezarvatifsiz seksi cazip kılabilicek, aynı anda 3-5 kişiye sana aşığım dedirtebilicek, unsuz kek bile yaptırabilicek, tüm çaylar benden dedirticek, o anda herşeye inanabilen bir "gaz"dan bahsediyorum..ve tesirinin uzun sürmediğini bilmeden işte, herşey için, iş işten geçmiş oluyor gaz bitince .. bunu illa ben mi demeliyim? dedim bile.
bunu biliyorken...
kelimeler ve suç ortakları...ne kadar çok bahane üretebiliyoruz..yalanın sınırsızlığı başımı döndürüyor...öyleki neredeyse tüm evren koca bi yalandan ibaret..paranoya? sanmam..gerçek şu ki hepimiz birer yalancıyız..başa döndüm.

Mesele gayet basit: Önce adamı çağırıp sorguya çekseydim, işler çatallaşırdı. Tutar bana bir sürü yalan uydurur, yalanını yüzüne vursam, bu sefer yeni yalanlarla, eski yalanlarını savunmaya kalkışırdı; daha neler neler… Şimdi ise elimdedir, bir yere koyuvermem. Bilmem anlatabildim mi? Ama boşuna zaman yitiriyoruz, şimdiye kadar başlamamız gerekirdi idam törenine..

screenshot 1::önce aradım, bir güzel konuştum..tüm yumuşak halimle, tenimde belirşmiş kızarıklıkları görmeyecekti nasıl olsa..nefes alışımıda kontrol edebilmiştim...neler yaptığını sordum, sesi titriyordu ama bir yandan da birsürü cümle dizmişti 2.dakika da daha, ayrıntısı bol bir yalanın içinde haşlanıyordu, biliyordu da, bildiğimi de biliyordu kesin..ama adı yalan olmadıkça anlattığımız herşey gerçek..içten içe kabulümüz ;bize sunulan herşeye inanmak zorundaymışız gibi..ve inandım elbette, seni seviyorum dedi, bende..bende çok, dedim ve kapadım telefonu.riyakar tuş takımları kendini bilmeden mesaj atıverdi sonra alışkanlık işte, ezbere bildiğim numaraya ezbere bildiğim bir replik..

screenshot 2::aradım, telefon bir kaç kez cevap vermedi, inatçı idim, en sonunda açtı, kadın sorgusu başladı,5n1k.Biliyorum neler karıştırdığını, herşeyi biliyorum, hissettim işte, geri tepkimesi oldukça sertti, sıkılmıştı, bölelikle yalan sölemek zorunda değildi çünkü tüm savunması kırılmıştı ve artık bir zanlıydı, öf demekten başka bişiy bilmiyor gibiydi, peki o zaman, peki bitsin herşey dedim, ipi boynundaydı ve atladı kendiliğinden, bir şey demeden..son yalanını yüzüne maske edinip, ölür gibi yapıp..

Suçtan kuşkulanılamaz..
suç ve ceza.
henüz gardı bitmemiş birliklerin.birlikteliklerin.henüz kendi olamayacak kadar korkak kimlikler.ihtiyaçtan satılık ruhlar edinmiş yeryüzü.hepsi mi? sanmam.
tümdengelip tümevaran bir hadise bu...basitten yola çıkar ve ceza sömürgesine yolu düşmüşken uğrayıverir.mecburi hizmet gibidir.insan büyüyor işte...

not::yazının bir anakonusu,teması,zartı zurtu yok..farkettim..ama sanki bağlanacakmış gibi bir "es" verdim.

geçmiş zamana rivayet:::

2008-12-23T15:49:00.000-08:00

ne derler bilirsin, dünya fani, herşey gelir geçer..değişmek lazım, değişmek lazım.
nasıl diyeceğimi bilmiyorken ben, bu cümleleri dizmem lazım.
bir şarkı başlatır felaketi,
ve şarkın felaketim olurdu, ağlardım, derdi şairim.
neydi o halin, kov tüm iyileri, korksun bir de hepsi,
tanrı şeytanı yaratmaya baştan hevesli.
savaşacağız, ya sen ne sandın, nasıl ayakta durabilirdik bunca zaman?
kavimler kendini katletmeseydi, yazılırmıydı tarih, an ve an..
kılıcını kuşanmış zırhlı bir savaşçı, sözünü de diline iliştirir.
söz kılıçtan keskin ya hani, herşey sanada çok tanıdık değil mi?
geçmiş zaman oluyor, geçmiş oluyor, rivayeti çok satar

lir

2008-12-21T11:16:00.000-08:00

çürümüş tarihin izleri okunuyor sayfalarda, hepsi birer leke,
emanet gözlerle seyrediyoruz olan biteni, adaletin kılıcı kırık
bir taş koca bir çatışmayı başlatıyor, kırıyoruz, yıkıyoruz,
yeniden inşa edebilmek için, doğurduklarımızı öldürüyoruz da.
dua, sefertasında yolcunun, umut aklında, tevekkül boşuna,
belli bile değil nereye gideceği yolun, sesler boğuk..
kefil bu tarih, yol kısa..
maskeler bellemiş, insan fanisi, tanrılardan rol çalmış,
kendi yarattıklarından utanmış, saklamış, saklanmış..zorlanmış.
hiç kadar büyümüş, gölgeler güç gösterisinde kukla
hepsi yalnız, hepsi aciz, bir gün daha
bir gün daha

2008-11-15T15:52:00.001-08:00

korku yok içimde, savaşın tam içinde, kuşanılmış silahlarım da var, zırhlar canlanmış bedenlerde
farkedecek kadar unutuyorum, yalanların içinde süzülen umutlar, gözümün yaşının damlası
ölsem de farketmeyecek, gözlerim tutuklu,
baştan yazılmayacak kader, tanrı kalemi bıraktı.
gölgeler düştü aynaya, cebrail sur'a üfledi, gölgeler kendi cehennemlerinde,
yerin bilmem kaç kat dibinde, ışıklar kapanmış, farkedilemeyecek kadar sessizler ve bir o kadar görünmez
can acısı, iki gölgenin içi içe girişi, kanla canlanan organizmalar, fazdan faza türeyen kimyalar
aynada yansıyan kelimeler, aynen yazıldığı gibi
zaman ayraçları, izafi eğriler çizer, iki nokta arası integral hesabı
cisimsiz kütle, alanı hesaplanamayan tarafsız bölge, parametrik hüzün, periyodik hüsran
yerli yersiz yaşam belirtileri, gereksiz kiplerde yaşam modülleri, ihtiyaçtan fazla kan serumları
bilindik yüzler, bilindik sözler, bilindik yerler, seçilmişler, kanmışlar, hepsi bi arada,
dumanı tüten kahve, davetkar kadın, davetsiz ölüm, kahveyi yudumlayan amatör bir yazar,
çığlıklar, toprağa girecek, gökyüzünden inip
silahlar patlatılacak, deneyler bticek
tüm denekler canavara dönüşüp intikama kalkışacak,
epileptik köpekler, ısıracak boğazlarından, küçücük çocukların
birileri, kaçacak,birileri harbiden kaçacak,
sığınacak deliklerden içeri zehirli gazlar yayılacak,
tanrı kalemini alacak eline, ve kıracak.

bir aşk daha burda biter.

biliyormuyum

2008-10-15T14:34:00.000-07:00

yeni birgün için söylenen fazlasıyla umutlu laflar.
ezberlenecekler listesi. kalem kağıt hazır.
özlediklerim var benim. her an adını sayıkladığım insanlarım.
sizi hergün yaşatıyor ve öldürüyorum. ve sandığınız gibi gün ışığında yaşamak payınıza düşmüyor benim dünyamda.
geceler korkak olabilir ve acımasız olabilir ama en doğurgan zamanlar.

nasıl oldu bilmiyorum. her sabah, aslında bu bir yanıltmaca, güneş durduğu yerde duruyor.
ve koca dünya salınımdayken ışık geceyi korkak yapıyor gündüzü ise daha cesur.
aleni bir katliama hazır mıyım?
güpe gündüz, kanını akıttıklarım daha az ilgi çekiyor.
boğazına dayadığım bir bıçak,
bileklerine ilştirdiğim jilet,
kafana dayadığım silah,
iple de boğmaya çalıştım seni.
neredeyse soğukkanlı bir infazcıyım.
ama sen ölmüyorsun.
ölür gibi yapıp, korkak geceye hortlak.
ve doğuveriyorsun kendi kemiğimden.
söküp atılası, sakat kalınası,acınılası bir hal.
ben uyumuyorum.
ve başucumda bir saat. tik tak sesleri. açık radyasyon.
dehşet notalar. kalemler. kağıtlar. boyalar. morötesi renkler.
ve en önemlisi sigara. sıkı bir ekip, ve uyanık kalmaya çalışan göz kapaklarım.

sabah, seni anımsamıyorken bile ben.öğlen çıkageliyorsun.
infaz saati. akşam vakti mutluyum. gece olunca, şarkılar dolusu sen.
öleyazmak seni.kendimi yitireyazmak.

kimsin ki sen?
her dizeden fışkıracak gibisin kendine yer açıp, ve korkar oldum,gözlüklerimi kırdım. artık eskisi gibi okumuyorum.
bir hint filminden bile çıktın, müptela yönetmenlerden de kaçar oldum. çünki seni en iyi onlar betimlemişti.
ve ben neredeyse bir çocuğun gözlerine bile bakamayacağım, çıkagelir gibi masumiyetin.
şarkılar,onlar zaten cehennemim..

kapa ışığı. ses yok. tek bir renk yok. görüntü yok. sigara yok. içki hiç yok. uyku yok. reseptörlerim hain.
aklımın içinde koşuşturuyosun,ordan oraya. tıpkı bir film sahnesinda olduğu gibi.
gölgeler hayalet gibi.
ben bile sana benziyorum

ben bile sana benziyorken, ben nereye gideyim?
bir başkası, evet, bir başkası, sana asla benzemeyen bir başkası,

ve sonra tek bir kelime,
tek bir bakış, tek bir koku.
başa sarsın. ve sen olsun.
ordan da kaç.
sana benzemeyen bir şey yok ki dünyada.
topuna kitle imha.

git.
ki
tanrı
affetsin
beni.

karış dansı:::

2008-09-28T11:26:00.000-07:00

çocukluğa dair takıntılı yazınlardan kurtulamıcam ne yazık ki, çünki hala hissettiğim his çocukkenliğimdeki gibi, biras salakça, saf ve uydurmaca gibi, ve elbette içinde kötünün de zerresi var..kimbilir, sadece böle olması gerekir heralde türünden düşüncelerle desteklenen davranış biçemleridir çocukluğun salak halleri, içgüdüsel de diyicem o da var, ama kati olarak şunu diyebilirim ki öğreme evresindeki salaklık her çocuğa nasib olmuştur.

ve kendimi -büyükmüşüm- gibi hissettiğim çocukluğumun her anında, yaptığım salaklıklardan sölediğim yalanlardan da haberdardım, yani farkındaydım, ama başka olası bişiy olmadığı için devam ediyordum o hallere..hayali arkadaşlar yaratmak, hayali olaylar yaşamak, mesela bir kere dağın tepesine çıkmış bulut yemiştim ve tadı pamuk şekere benziyodu, dağın tepesine çıkıp bulut yemişim, sorada bunu anlatıp herkesi yemişim sanıyordum ben, kendimi herkesden akıllı, ha ha, çocukluk herkesin birbirini yediği ama farketmediği bir dönem, büyüyünce tam tersi oluyor.birbirimizi yiyoruz da, farkederek, ne vahim
ve unutmuyorum işte, belki çoğu insan unutuyor, -büyüyorlar- işte, ve yetişkin gibi davranıp çocuklarını anlamıyorlar, işte öğretmenler sopalarla cezalandırıyor, babalar falan bu ne biçim hal deye söylenirken anneler de terliklere polaris=) ama ben unutmamışgillerdensem eğer, bunu şöle söleyebilirim, ikili bir yaşama halim var, hem -büyümeyen çocukluk- hemde büyüyen ben..içimdeki çocuk geyiği değil de, davranışlarımdan da okunabileceği üzere, bu böyle.bunu seviyorum aslında ama çocukluğun (tanrım ne kadar kullandım bu kelimeyi) salaklığı beni bu yazıyı yazmaya itiyor, günlerdir.
karış dansı::: 7 yaşında bir öğrencim vardı, çok yetenekli ve zeki bir tip, kolay öğrenen ve içine kapanık bir çocuk, resim yapmayı seviyor, yüzüyor, sosyal etkinliklerin içinde ordan oraya koşturuluyor işte, ama asosyal bir kimliği vardı henüz..herneyse bana benziyordu bi şekilde..ve aramızda ince bir etkileşim oldu, beni sevdi, gözlerime bakınca yakınlık kurdu ve benim yanımda artık olabileceği herşeydi, onu dinliyordum ve destekliyordum çünki..resim yaparken kendine güveni geliyordu evet..ama o çocuk salaklığı tam karşımdaydı işte...kakasını tutup haraket etmeye başlayınca kakasını yapmaya utanan ve dersten çıkma iznini bile isteymesken eh tatlım hadi tuvalete git istersen diyip yüreklendirmeye çalışırken yo hayı tuvaletim yok benim diyen o dilini yiyedebilirken sonra bi anda kapıdan çıkıp a toletim var benim deyişi ve benim osuruk kokusu içinde boğulmam...evet ya toletin var...cemre nefes almayı kes...
klavye çalıyorduk ders aralarında ve ona notalar basıp aynı sesi vermesini istiyordum, sahiden harika bir kulağı vardı sesleri doğru veriyordu, ve ailesine müzikle ilgili bişiler yapması gerektiğini de söleyince klavye dersleri kaçınılmaz oldu... do re mi fa sol la si..minik parmaklar gezinirken bak ben bir şarkı öğrendim dediğinde çok heyecanlanmıştım...dinliyorum tatlım dedim, elleri uyduruk bir melodinin peşinden gidiyordu..ve bu şarkının adı "karış" şarkısıydı...çünkü karışıyla çalıyordu baş parmağı ve serçe parmağı arasıda gerinen bir aralıkta klavyenin 49 tuşunu içine alıcak şekilde bir gezintiydi bu şarkı...bir melodi vardı evet, o an uydurmuştu, ve beni salak yerine koymaya çalışıyordu..bilmeden yapıoydu tabiki ama büyüyünce anlıcaktı ki aslında dünya karış dansı etrafında dönüyordu..minicik çocuğum karış şarkısını kaç kişiye daha yutturdu bilemicem..ama kaçtım ordan..neredeyse tüm çocuklardan kaçıcam.keşke unutsaymışım.
hergün bişiy uyduruyoruz, konuşuyoruz, o an aklımıza gelenleri öyle bir savunuyoruz ki bi daha anımsamıyoruz bile, ama o an içinde heyecanla dinlerken birbirimizi o karış şarkısı heyecanı gibi, an içinde salaklığın tavanına vurup uyuyoruz,günler geçiyor o karış şarkısı bi şekilde gene anımsanıyor ve dansına başlıyor...yemek yerken çatalı daha bir farklı tutuyoruz, zaten hep farklı lezzetler severiz..müzik dinlerken bir barda yeni dinlediğimiz bişiyse eğer hm ne kadar güzel deyip, aa yada ben biliyorum bunu hm kimdi ya deyip çıkaramıyoruz güya şarkıyı, işte karış dansı.. yeni birileriyle tanışırken kendinen çok yeni bişiymiş gibi bahsetmek, bi an olsun kendine geldiğinde napıyorum lan ben desen de o dansa devam etmek, o karış dansının sarhoşluğunda evet daha yeni daha farklı daha uydurulmuş ziyadesiyle sana hiç benzemeyen sana hiç ait olmayan şeyleri o an öyle bir kendine mal ediyorsun ki acınacak bir hal..çocuk suratın çıkıp sonra klavye üstünde bulduğu melodiyi bak bir şarkı örendim deyip sana yuttrumaya çalışıyor..kimi kandırıyorum lan ben?
aslında ben çok anlayışlı ve kendinin farkında biriyim, ben film izlemeyi özellikle festival filmlerini severim, kafka ve nietzcheye bayılırım, midye tavaya bayılırım, en sevdiğim içecek absolüddür, winston box'ı tek geçerim, mango ve zaraya bayılırım(çizgilerine) ay swatch bir saat beğendim, tatilde olimposa gidelim, ben tek eşliliğe inanmıyorum, eski sevgililerinle dost kalabilirsin, chill out albümlerine bayılırım, babylonda dansetmeyi severim, atinaya gitmek istiyorum, bir de pompei kazılarını görmeyi, dali de geliyormuş istanbula gidelimmmm, ay bu gece bende toplanıp içkileri bitirelim!!!

meşhur mevlana deyişi zaten mundar olmuş, bir de herşey karış dansı ediyor ya, işte o zaman kusasım geliyor.. kimi kandırıyosunuz lan? kimi kandırıyorum ben...
yazıya es' devamı gelecek...

doll

2008-09-13T07:27:00.000-07:00

2008-09-04T05:05:00.000-07:00

2008-08-28T07:03:00.000-07:00

beceriksizim..herşeyi yüzüme gözümne bulaştırırm.. yanlışı bile doğru yapamam ve geçmişim arkamda sığıntı gibidir..kilometrelerce yol katettim..postmodernliğin çelişkisinde aşklar tükettim. ve tabu dediğimin çat die kırıldığı noktada kendime bile söleyemediğim yalanlarım oldu. hepsi birer canavar olup geçmişime sığındı ve bir kaçak gibi ordan oraya koştum. sonra beni buldu elbette..ansızın..ama buzdağının geri kalanına talip bir iştahla..bi iyi bir de kötü haberim var..kötü haber beni aldattın iyi haber ben de seni aldattım..birine diğer birine aşık olmadığını anlatıyordun en son ve ben acıya doyuyordum hergün.aynı sözlere aynı kadrajlara sığdırılmış çeşitliğin içinde "en" makamına sırnaşmıştım sadece "tek" olduğumu düşünüyorken. etki tepkiyle aşk yaşıyordu birileri daha ölüyordu..birileri daha kan kusuyordu işte. ve ben o rüyayı görmez olaydım. ikimizde ölüyorduk.

ceza sömürgesi::yas

2008-08-25T04:57:00.000-07:00

ağır geliyo. dökülüveriyor civa kıvamı sözler..kendimden ağır. zehri difüzyonla müttefik.
pişman oluyorum. kan damarda huzursuz. göz yaşım ucunda gözümün her tetikte bir felaket.
ölüyor..kollarımda ölüyor en sevdiğim.

:::çoğul zaman:::

2008-08-22T02:18:00.000-07:00

epey uzun zaman önce yerleşti bu tanım bünyeme. sorular cevapları çağırdı.
cevaplar kuşkuları doğurdu.
kuşkular katliamları kaçınılmaz kıldı.

olabildiğince açık olmak: gıpta ile bakarım. ama insan kirlidir ve onu kirli yapan sırlarıdır. her insanın sırrı vardır.2X2

es-pas::: boşluk doldurmaca. cümle şablonları aynı. öznesi değişiyor sadece ve yaşananlar aynı. oyuna dahil olanlar farklı. tasarım algısı yüksek dahilerin imla hatalarının -birilerini- doğurduğu aşikar. hepimiz aynı anda ya kandırıldık ya da inandırıldık. tanrı tüm kullarına eşitti çünki. ve bazen en çok da sevdiklerini sınadı: zorluklarla..kafam karıştı. öğretilen buydu hep. öğretiyi yıkarken çeşitli tabu kılıflarında ve buna neredeyse kendisi bile inanacakken tanrı sığ öğretinin derin çelişkilerinde benlik dediğim -hüzne- boğuldu.(hüzne boğulan şarkı)
hangimiz masumuz ki ve kim tanrıyı göklere çıkarabilir?

kanı hala kurumamışken cesedimin.

ne yardan ne serden (ne de senden)::: burası karışık. osmanlı haremi.saltanat lüksü.iktidarsız vücutlar.isterik hücre çekirdekleri.cambazın inadı. keçilerin geçit töreni. güzel kadınlar. üreme sistemi boşaltım faaliyetleri. kulağını kesen van gogh. kesilmiş kulakla birlikte sigara. sigara ve kahve. siyah beyaza tezatken grinin arabuluculuğu. ben,sen iken birde -onlar-ın çoğul zamana dahil oluşu."aynı geceliğin iki farklı rengi iki ayrı bedende.
ben bilemedim.ne yardan ne serden ne de senden.
vazgeçilmez topraklarım varmış o ki tüm terkettiklerimmiş.
...

demem o ki: insan bedeller öder. kanlı tarihinin sayfalarınadn çıkagelir hayaletler ve karabasan gibi çöker üstüne uyutmaz geceleri.

...

epileptik köpekler kopardılar iplerini koşuşturuyorlar aklımın içinde.geçmişi s.kiyorum.
belirtili isim tamlaması.
çoğul zaman içinde develer bilmem ne iken.

çoğul zaman içinde devingen kelimeler:

2008-08-21T08:44:00.000-07:00

kimlik kayıpları, eşlik eden kan kaybı ve zamanın kaybolan her zerresi için yazılmış bir yazın.

çoğul kişilik bozukluğu: psikiyatrik bir tanı-değil-ruhu çelişkiler içindeki bünye.hafıza kaybı ve gel gitlerine değişkendir. asabiyet gösterir. manik depresif hallerden rol çalar.panikle manikleşir.nanik.kişilik parçalara bölünmüştür.her bir parçası birbirinden bağımsızdır.toplasan bi adam etmez yani. gerçeklikle bağlantısını henüz yitirmemiştir. ...'a ramak kalmıştır. çıldırmaya ramak.3ün 5le kombinasyonu neticesinde elde ettiğim leziz rakamlar bu tanının burcudur.psikiyatrik tanımlardan nefret ediyorum.
...

"tekerrüre dayalı imha tarihçesi"
...

çoğul zaman::: üşendim şimdi yazmaya

çoğul zaman

2008-08-21T07:41:00.000-07:00

stand by: ingilizce terim kullanma hedefim sözcük kıtlığından ötürü. bazen de hoş tınlıyor. ağzımı aça aça steend baay demek istedim. nitekim içimden diyorum hala. yazının girişi her zaman sıkıntılı.

periyod var..bu periyodun döngüsü her başa döndüğünde ve bilindik üzere rutinler gerçekleşirken taze sancılar katıyor bünyeme.. kabul et yada etme. seçimlerimin neticesi bu.yada obsesif bir hal.

suç ve ceza: kendi bildiğimden feyz alırım ben doğruyu. ve sırlarım benim kalkanımdır bir nevi kimlik. tabuların ceviz gibi kırıldığı bir nokta var. buzdan sınırlara çevrelenmiş bir saha var. içinde gerçeklikler ve illüzyon var. (ben varsam mutlak şart olması gerekenler kısaca)tanımlanabilir arızalarım var. tam olarak farkında olduğum için, kendimin idamını izlemeye razıyım..yargı en çok kendime işliyor : kendimin acımasız yargıcı.
ve günahın bedelini hakediyorum, tanrının kırbacı sırtımda derin izler bırakırken, tüm bu olanlara razıyım, can acısı beter haldeyken bende, tüm günahlarım için ne kadar acı çeksem az. biz bu günahlarla doğanlar. insanlık.buna meyilliyim.
o kadar ki bana ne yapsan az..ve ben..seni affedebilirim. esirgeyen ve bağışlayan adına.

ara not: kedi sahibine sadece alışır.

iyi niyet

2008-08-02T14:15:00.000-07:00

bir kedi miyaw dedi aldım onu elime, oda beni sevdi karnı doydu oyuncunun, sonra gerindi mışıl bir uykuya dalıverdi,sevimli kedi.. uyandım, kolllarımda çizik, etimin derisinde kanın kırmızısı, pist dedim, kedi miyaw dedi ..süt vermiş birisi hemen gidip onu içti, kedi birisini de sevdi, karnı doyunca mışıl bir uykuya dalıverdi, sevimli ve unutkan kedi.. gel pisi pisi.. arada bir bana da miyaw de. la fonteine masallarını okumuştum küçükken, öle irenç bi kelime ile betimlenmişti yazım tarzı ne o fabl, sölerken pek bir zorlanırdım doğrusu..herneyse hayvanları konuştururdu, onlara insansı kimlikler giydirirdi ve bir kedinin konuşabileceğini, bir leyleğin uçmaktan ziyadesini yapabileceğini o zaman öğrenmiştim sanırım..onla birlikte zaten kedilerin konuştuğunu bildiğimden bu bir mucizeydi demekki bunu düşünen bir tek ben değildim..bi kediye selam vermenin nesi kötü olabilirdi ki?
iyi niyet: kediyi sevsende dövsende; kedi kedidir, işin piridir, kedi kediliğinden asla taviz vermez. bunu herkes bilir. dolaylama: kedinin niyeti. benzetme: komple kinaye. tetik: tek bir olay olay: mutlak değer ve eşitsizlik netice: nefretle kurulmuş bu cümlelerim. kitle: yok hedef: çok
dipnot: aklım çok fena komplo teorileri üretip duruyor,ya buna paranoya diyemiyorum çünki iki kere ikiyi kaç kere çarptıysam heppi 4 ediyo netice, onun gibi işte neyse, veri topluyorum, biriktiriyorum ve aklıma gelen bu oluyor..sahiden çok pis haklı çıkıcam, sahiden hemde, o zaman da dicem, vay be biliyodum lan diyicem, evet dicem.

faili meçhul

2008-07-29T17:55:00.000-07:00

"hayal kelebek ve karanlık....

Biliyormusun? anlatamadıgım ne kadar çok şey birikti içimde zıtların
çekişmesinde aşkı ve seni aramak varmış...
sokulurken bütün korunmasızlıgımla bilmedigim hayaline gögsüme bıçak gibi
oturan uzak yakınlıklarda susmak varmış unutmaya çalışarak belkide ezbere
bildigim ne varsa.
bu kenti(ank.)hergece ugultu basar kelebekler üşür,yıldızlar aynı anda
kayar gözlerimden ben yine sana kalırım ve başlar görülmemiş bir yargılama
aşka ilişkin kimselere diyemedigim.
sana diyemedigim neden böyle yaşanır aşklar kahırdan mutluluk damıtarak
karanlıklara..."

2008-07-27T08:37:00.001-07:00

2008-06-21T19:28:00.001-07:00

ithafen

2008-06-08T13:46:00.000-07:00

döktü içini nihayet, toprağa küsmüş bitki, dikenli tellerini saldı, büyüdü içinden bir çiçek,
renkleriyle gözkamaştırmıyor lakin varlığıyla onurunu taçlandırıyor yaşamının.tüm canlılarına selam durup;
beni böyle bilirdiniz siz, beni hep böyle bildiniz, ürkek ve karamsar. korkar olup da gün ışığına çıkamazken hani, dolanmışken bedenim karmaşık aklımın sarmaşıklığına, acıyan tenlerinizi esirgemediniz, içtiniz özsuyumdan..zaman oldu, şahlandı tinimin bildiği, haykıracak oldum, az çıktım saklandığım yerden, tüm dünya saygıda duracak oldu, bir gürültüdür ki başladı, kimileri peygamberlerini unutup medet umdu, yayıldı namım uzun yollar boyunca, fısıltılar halinde konuştular, kimmiş bu diye, heycan kalpte krize tetik, beklerken nicesi, korkup da saklandım yine inime, benden umudu kesmediniz. umut işkenceye dönüşmüş olduğu halde.
pek çok kere bedenlendi bu halim, ellerinizin yüzü bana hep gerekti, tersiyle itilmedi bu ben bildiğim.
şikayet edip durdunuz bir de.. onca anlattığımın üstüne, ben böyleydim öyle ya, böyleliğimle kabul gördüğünüz halde, değiştirmeye çalıştınız iyileştirme maskelerini takıp..
doğuştan bu halim. ötenazi hakkımı elimden almayın.

size benden iyi olmazsa, size benden kötü de olmasın. olabiliceğimin en iyisi olmakda üstüme yoktur benim..ve kaçar gider yine sözler..saklandığım yere.

ten

2008-05-19T16:10:00.000-07:00

acırken tenim, bıraktığın gibi kokun üstümde
bitince bitmez ama bilmez miydin?
gün ışığını yitirip de ardında seni bırakır geceme
ve her gün doğumunda yiterdin sen

yine sarhoş yine kendinden geçmişçesine kanattım ellerimi
sığınacak delikler aradım, aslında adresleri belli
kalemimin ucu bitti, pilleri kalbimin ve büyümedi çocukluğum

2008-05-15T16:13:00.001-07:00

2008-05-03T19:21:00.000-07:00

tanrı mumu yaksın

2008-05-03T17:03:00.000-07:00

tenha, ıssız bir yerde yaşamak istiyorum, omuz ve boyun arası.
iyce ufalıp sığayım, ömrüm orda geçsin, gözyaşımı saklarım,sözcüklerim akar gider..

sıcacık bi iklimde yaşayayım istiyorum, koca bi kucak,iki kol arası,sıcak iklimim,ben rüzgarı kovarım.
gözyaşımı saklarım, sözcüklerim akar gider...

yükseklik korkum yok, yüksek yerlerde yaşayayım isterim, başımı kaldırdığımda; gözlerinde...
ben akbabaları kovarım.

ve ben nefesimi tutabilirim, dalabilirim en derinlere, bikaçbinyüzmetrede ruhunun mavisine.

2008-04-14T19:10:00.000-07:00

rüya içinde rüya gördüm,
unuttum tüm bildiklerimi,
uyanamasken ben defalarca, soluğum kesildi.

masallar dinledim, bir de hepsine hevesli
mevsimler değişti, sözler, tutulmaya tetikli
aklım, ellerim, dizginini kaybetti

kafiye boşuna değil.
bence tüm şarkılar sustu.bastırıyor biryandan uğultu ve ben nereye yazacağımı bilemedim yine, kaçacak kelimeler aradım.bikaçına sığındım.bu bir şiir değil.

uyduruyorum

çürük

maskeli hayaletler

gündem

sesten kesilen sustan sayılır

düşünüyorum da

dua

bilmece

jade

mahur

twin sopranos

nakarat

bulaşık suyu

venn şeması

gölgemden kork.

serbest düşeş

pencereli evin kedisi

masum

...

anlamak

hezeyan

korkak

uydurdum

onlar

mösyö

olurken ve ölürken cisim

2:1

hiç

töz-

*all that is thirst*

öz

vertigo

imha

3.30

uyku

telepatik psikotik

uyku

manşet

buz ve şeker

firari kafiye

ameros perros

fire

aslında

happy new year

meraklı kedinin hazin ölümü

elma şekeri

21

yabancı

pazar ayini

lakırdı

o vakit ki aşk şarkılarda kalsın senin için*

aperatif:tuz,buz,cam ve şeker

herşey bir şarkı yüzünden

belirtili isim tamlaması

love

dressing

wall

have a party?

good luck*

good luck

günlük modunda iki nokta üstüste

teşebbüse iştigal

dualist yaklaşımlar.

dolunay

kayıt

imla hatası

msj:

aşk

aferin

gece yazması

fakir avuntusu

xxx

ceza sömürgesi:::

geçmiş zamana rivayet:::

lir

biliyormuyum

karış dansı:::

doll

ceza sömürgesi::yas

:::çoğul zaman:::

all that is thirst